Neila García: «Os tradutores axudamos a que nos entendamos ben»

A ourensá foi distinguida co Premio Nacional de Tradución pola súa versión do sueco da poesía completa de Edith Södergram 

Por XESÚS FRAGA 

Neila García Salgado (Ourense, 1991) recibiu onte na súa casa de Viena a noticia de que o Ministerio de Cultura español concedíalle o Premio Nacional de Tradución pola súa versión do sueco de Atopaches unha alma. Poesía completa (Nórdica), de Edith Södergram. Na capital austríaca alterna traballos temporais como intérprete para a ONU e a tradución literaria do sueco, pero tamén do inglés e do alemán.  

-¿Como nace ese interese seu polo sueco? 

-Desde pequena tiven interese por Escandinavia. Quixen estudar algún dos seus idiomas, pero entón en Ourense non se podía estudar ningún, non sei agora. O máis parecido era o alemán e iso foi o que elixín. Xa na carreira pedín unha bolsa Erasmus, dubidando entre Islandia e Suecia, pero ao final funme a Suecia, onde quedei uns meses máis para facer uns cursos intensivos. Logo funme a Alemaña e alí si que se pode estudar sueco na universidade.

-¿Como describiría o libro de Södergram que traduciu? 

-Ademais da dificultade que supón que sexa poesía, a autora naceu nunha zona fronteiriza, entre a actual Rusia e Finlandia, onde o sueco era minoría e o idioma era moi arcaico. Era unha lingua materna pero familiar. Iso fai difícil a tradución. Logo, é unha obra moi moderna, que se pode sentir moi actual. Desde o xurado dicíanme que a voz desta autora non era o suficientemente ben coñecida aquí, que era unha pena que non houbese ter máis presenza ata agora.

-Os tradutores tenden pontes entre culturas. Nestes tempos ¿son máis necesarios que nunca, para axudar a entendernos? 

-Si, para axudarnos a entendernos ben.

-¿Como é o seu traballo? ¿Cúmprese o tópico da soidade, en compañía de dicionarios?

-É supersolitario. Nunca me considerou unha persoa moi sociable, pero despois de pasar semanas de oito horas diarias traducindo si que se fai moi solitario. É un traballo moi gratificante, pero que tamén pode chegar a ser desesperante. Estás ti soa ante o texto, en moitos casos non podes falar co autor, que non digo que sexa mellor ou peor... pero é esa sensación de estar só ante o perigo. Aínda que é ata certo punto, porque sempre que hei ter unha dúbida os meus compañeiros tradutores respondéronme encantados xa que estiveron antes na mesma situación. 

-¿E que cualidades necesita un bo tradutor?  

-É certo que hai que coñecer ben a lingua de orixe, pero incluso máis importante é dominar a de chegada. A xente di que é bo ler moito e estou de acordo, pero creo que tamén hai que ler con sensibilidade. Hai que analizar o texto e sentilo, ser capaz de pór en relación non só unha e outra lingua xa que a literatura non deixa de ser un reflexo de moitas outras cousas: hai que ter curiosidade pola historia, a arte, un pouco por todo.  

-A invisibilidade á que aspira o tradutor na páxina, entre autor e lector, non está rifada co recoñecemento do seu traballo. ¿Valórallos máis?  

-Creo que se está mellorando. Nese sentido, é moi importante que os tradutores se asocien, que actúen como grupo e que colectivamente defendan os seus dereitos. Xa na carreira animóusenos a iso, e explicáballenos a que tipo de contrato debiamos aspirar, en cales respectábase a nosa figura e cales non. Eu traducín bastante para Nórdica e estou moi contenta, aínda que todo o mundo sabe que fan unha moi bo labor editorial e que recoñecen ao tradutor, pero cónstame por compañeiros que hai sitios onde non sempre é así.

 

 

[Fonte: www.lavozdegalicia.es]