Isac Nunes da Luz Cordeiro
***
Tradutor Público e
Intérprete do Comércio
***
Idiomas: francês, espanhol, catalão e galego ***
Matriculado na Junta Comercial do Estado do Paraná
*** Curitiba ***
República Federativa do Brasil
Roman épistolaire au long cours,La Correspondante (trad. Leïla Colombier)déploie une intrigue patiente, presque silencieuse, fondée sur un geste en voie de disparition : écrire des lettres. Le récit s’ouvre sur un rituel immuable. « Le lundi, autour de dix heures ou dix heures et demie, Sybil Van Antwerp s’assoit à son bureau. La correspondance constitue sa façon de vivre.» Voilà qui pose l’écriture comme mode d’existence, comme rempart contre l’effacement.
Publié par Nicolas Gary
Sybil, ancienne juriste brillante, veuve, mère et grand-mère, vit seule dans une maison face au fleuve, à Annapolis. Son quotidien est scandé par les lettres qu’elle écrit : à son frère Felix, écrivain expatrié en France ; à sa fille Fiona, architecte globe-trotteuse ; à un jeune garçon fragile, Harry ; à des voisins, des écrivains, parfois à elle-même. Peu à peu, une trame narrative se dessine.
L’intrigue n’est pas événementielle : elle progresse par strates, révélations différées, non-dits. L’accident de voiture apparemment anodin — « Trois fois rien, je vais bien, mais la Cadillac est chez le garagiste » —, devient le premier signe d’une menace plus profonde : la perte progressive de la vue.
La correspondance agit alors comme une chambre d’écho. Sybil confie ses angoisses dans des lettres qu’elle n’envoie pas : « Je ne voyais plus rien. […] Comme si le moment avait disparu de ma mémoire. » La cécité à venir ne relève pas seulement du handicap physique : elle cristallise la peur de la disparition, de la perte de maîtrise, du déclassement social.
Autour d’elle, les personnages gravitent, souvent à distance. Les enfants, animés de bonnes intentions, envisagent une maison de retraite ; le voisin Theodore Lübeck incarne une présence discrète ; le juge Landy et son fils Harry offrent un contrepoint plus tendre, presque réparateur.
La grande réussite du roman tient à cette construction chorale indirecte. Chaque voix est filtrée par le regard — et la plume — de Sybil. Les réponses reçues, parfois maladroites ou intrusives, soulignent en creux son intelligence, son ironie sèche, son sens aigu de la formule.
« Elle aurait le cran de couler le Titanic », écrit-elle à propos de sa fille : une phrase qui dit à la fois l’admiration et la distance affective. Les tensions familiales, les désaccords générationnels, la solitude choisie s’inscrivent dans une matière narrative très concrète, sans emphase.
Sur le plan stylistique, Virginia Evans maîtrise parfaitement les codes de l’épistolaire. La syntaxe épouse les mouvements de la pensée : phrases longues, digressives, parfois interrompues par une incise ou une hésitation.
Les courriels, plus secs, contrastent avec les lettres manuscrites, où le temps semble s’étirer. Les dialogues n’existent qu’indirectement, rapportés, recomposés, ce qui renforce l’impression d’un monde perçu depuis un seuil. La langue, précise, refuse l’ornement superflu ; l’humour affleure sans jamais désamorcer la gravité.
La Correspondante est aussi un roman sur la mémoire professionnelle et la place des femmes. L’épisode du portrait journalistique consacré à Sybil, ancienne « greffière » d’un juge célèbre, révèle un passé de renoncements et de choix assumés. « Assister Guy n’avait rien de modeste », écrit-elle, revendiquant une trajectoire à contre-courant des récits de réussite attendus.
À mesure que la vue décline, l’écriture s’intensifie. La lettre devient geste de survie, tentative de fixation du monde. Sans jamais forcer l’émotion, Virginia Evans compose un roman de la retenue, où la correspondance, loin d’être un art mineur, devient l’espace même de la narration — et de la résistance.
Un film malinconico e contemplativo con Joel Edgerton da applauso. Da non perdere, su Netflix
di Marina Sanna
Comparso all’improvviso sulla piattaforma Netflix, dopo un’anteprima al festival Sundance, Train Dreams di Clint Bentley ha subito conquistato milioni di persone in pochi giorni.
Ispirato al racconto di Denis Johnson, è un’opera contemplativa, intrisa di umanità che ha come protagonista assoluto Robert (Joel Edgerton), un boscaiolo all’alba del Novecento. Orfano e cresciuto a Fry, da adolescente lascia la scuola per esplorare le foreste del suo Paese, l’Idaho.
Un giorno incontra Gladys (Felicity Jones) o piuttosto lei incontra lui e dopo poco tempo capiscono di voler passare la vita insieme. Si sposano e da quel matrimonio felice nasce Kate, una bambina bionda con la meraviglia negli occhi.
Robert per continuare a lavorare è costretto a lunghe separazioni, che da un lato gli permettono di viaggiare e di conoscere stagionali come lui, con storie e percorsi diverse. Dall’altro la lontananza da Gladys e Kate diventa un dolore insopportabile, così cerca di stare il più possibile con loro.
Echi malickiani attraversano questo film insolito, raccontato con grazia e sentimento, anche quando avviene la tragedia. Edgerton affronta le sfide senza tirarsi indietro, cerca lavori meno distanti dalla baita, finché un giorno dal treno che lo riporta indietro, vede il fumo che divora il bosco. Le fiamme bruciano tutto, anche la casa con dentro Gladys e Kate (i cui corpi però non vengono mai trovati), lasciandolo solo e in preda alla disperazione.
Da quel momento in poi, le cercherà e le aspetterà senza sosta, ponendosi domande senza risposte. Una notte sognerà di aver ritrovato e curato Kate, perdendosi tra allucinazioni e ricordi. Dirà a Claire, ex infermiera arrivata di recente in quei luoghi, “qualche volta mi sento consumato dalla tristezza, altre penso che sia successo a qualcun altro".
Un film avvolgente e malinconico, che lavora di sottrazione e attanaglia il cuore, grazie anche alla fotografia bellissima e al protagonista a dir poco stupefacente
En Bielorussia, los russes son de mai en mai valorizats e los bielorusses parlan de mai en mai rus amb eles. Lo país es a mand de patir un procés de russificacion prigond. Ja s’èra passat a l’epòca sovietica mas dempuèi 1991, lo país a una lenga pròpria oficiala, lo bielorús. En 1994, pasmens, arribèt al poder Alexander Lukashenko, que decidiguèt que lo rus tanben seriá lenga oficiala al costat del bielorús.
Lukashenko ja es demorat mai de 30 ans coma dirigent de Bielorussia, un país de 9,5 milions d’abitants. Lo bielorús utiliza l’alfabet cirillic oriental e ara se vei pas gaire per las carrièras de Minsk, lo capluòc del país. Lo rus contraròtla los comèrcis uèi e lo govèrn ja parla sonque rus. L’armada russa intrèt dins lo país fa gaire per lo defendre d’una possibla ataca exteriora.
Un país envasit
Per cèrts bielorusses lo país es estat envasit per Russia. E lo president es pas Lukashenko mas Putin. La nacion a perdut la siá libertat e serà plan dificil de la tornar conquistar. La cultura bielorussa es estada perseguida aquestes darrièrs temps e almens dempuèi lo començament de la guèrra de Russia amb Ucraïna en 2022.
Fòrça parents bielorusses afirman que los lors mainatges aprenon pas pus l’istòria de las lors lenga e identitat a l’escòla pr’amor que tot es balhat en rus e que se pòt pas jamai demandar perqué se passa aquò. Va sens dire qu’aquelas denóncias de la situacion educativa actuala del bielorús son anominas pr’amor del risc d’èsser arrestat e enviat en preson.
Paucas escòlas encara ensenhan lo bielorús en Bielorussia a l’ora d’ara, e de centenats de professors qu’ensenhavan aquela lenga an perdut lo lor trabalh. L’avocat de dreches umans Ales Bialiatski demandèt d’èsser jutjat en 2023 en bielorús. Aquò foguèt pas acceptat e foguèt condemnat a 10 ans de preson après un jutjament en rus.
Ryhor Bruyeu/IstockPhoto
Bielorussia faguèt part de l’Union Sovietica a comptar de 1917. A partir d’alara, lo bielorús perdèt de territòri e a la fin dels ans 1920 èra sonque parlat dins l’oèst e lo nòrd de Bielorussia. En 1994, lo 40% de totas las escòlas del país ensenhavan en la lenga pròpria. Uèi, parlar bielorús es considerat coma un acte de revòlta politica. Quand Lukashenko ganhèt tornarmai las eleccions en 2020, mai de mièg milion de bielorusses fugiguèron.
Uèi, lo bielorús es un simbòl de libertat mas totes an paur de lo parlar per carrièras. Totes los escrivans bielorusses dels sègles XIX e XX son estats enebits. Segon mai d’un expèrt, Lukashenko paguèt a Putin la siá ajuda amb la sobeiranetat del país, las siás identitat, cultura, istòria e lenga. Los russes vòlon pas que los bielorusses aimen la lor lenga. La tòca es que lo rus solet siá parlat.
Uèi, de milièrs de parlants del bielorús an fugit lo lor país. Demòra pas gaire de mond que pòscan ensenhar lo bielorús en Bielorussia. Segon mai d’un especialista, se la situacion càmbia pas, quand Lukanshenko daissarà un jorn lo poder, pauques bielorusses se recordaràn que las lor lenga e identitat son encara bielorussas, e fòrça pensaràn que son russes e pas res mai, perque dempuèi de decennis se parla pas pus gaire bielorús en Bielorussia.
[Fotografia principala: Alex Ugalnikov/CC - sorsa: www.sapiencia.eu]
El nombre en españolde esta ciudad portuguesaes Coímbra, con tilde en la i.
Sin embargo, en algunos medios se ve la grafía portuguesa, como en los siguientes ejemplos: «Coimbra, al borde de la inundación del siglo», «Portugal inicia las primeras evacuaciones en Coimbra» o «Portugal desaloja a la población en Coimbra».
Como señala el Diccionario panhispánico de dudas, en español la grafía adecuada de este topónimo es Coímbra, con tilde por contener un hiato de vocal abierta átona (o) y vocal cerrada tónica (i).
Por tanto, en las frases del principio, lo indicado en las informaciones en español habría sido escribir «Coímbra, al borde de la inundación del siglo», «Portugal inicia las primeras evacuaciones en Coímbra» y «Portugal desaloja a la población en Coímbra».
El gentilicio es conimbricense, aunque también es válido coimbricense, ambos recogidos en el Diccionario de la lengua española.
[Foto: Unsplash / Antonio Sessa - fuente: www.fundeu.es]
El jurat reconeix la seva trajectòria en la defensa de la llengua i la cultura catalana
L’activista alguerès Carlo Sechi, Premi Especial del Jurat dels Premis Martí Gasull i Roig
El jurat de la tretzena edició dels Premis Martí Gasull i Roig ha decidit lliurar el Premi Especial del Jurat a l'activista alguerès Carlo Sechi (Alguer, 1946). El guardó honorífic, que s'atorga per desena vegada, reivindica la seva trajectòria llarga i intensa en la promoció i defensa de la llengua catalana a l'Alguer, així com la seva implicació en projectes i institucions de tot el domini lingüístic. El guardó es lliurarà el dilluns 23 de febrer en una gala a la Sala Paral·lel 62 de Barcelona, en què també s'entregarà el Premi Martí Gasull i Roig i el Premi a la Innovació.
Sechi és un dels activistes culturals històrics de la ciutat. Professor de música jubilat i referent del món del waterpolo, durant els anys setanta va fundar el moviment de centreesquerra Sardenya i Llibertat, grup amb el qual va ser regidor de cultura i esport al Comú de l'Alguer i, posteriorment, síndic. Durant el seu mandat va impulsar nombroses iniciatives per contribuir a recuperar la llengua catalana: va promoure l'ús institucional del català a la ciutat, la retolació bilingüe, la programació d'espectacles de teatre i la creació d'emissores municipals.
Amb l'objectiu d'oferir ensenyament en català, va subscriure convenis de col·laboració amb diverses universitats del domini lingüístic. Paral·lelament, va treballar activament perquè l'Estat italià reconegués el català com una de les llengües del seu territori, un esforç que va culminar l'any 1999 amb l'aprovació de la llei de minories lingüístiques, que reconeix dotze llengües, entre les quals el català. En aquest sentit, a més de ser un gran activista alguerès, Sechi ha estat sempre un home dels Països Catalans, i ha tingut sempre molt clara la unitat de la llengua i la necessitat de mantenir relacions entre tots els territoris de parla catalana.
Sechi també va fundar el 1985 l'Obra Cultural de l'Alguer, la qual va dirigir durant molts anys. També va ser un dels promotors i directors de la revista L'Alguer. Des d'aquesta entitat, va impulsar el 1988 la Biblioteca Catalana de l'Alguer, un projecte clau per garantir l'accés a llibres i materials en català i per reforçar la transmissió cultural i lingüística a la ciutat, que ara Plataforma per la Llengua ha reimpulsat. El 1996, va ser mereixedor de la Creu de Sant Jordi de la Generalitat de Catalunya, i des del 2022 és membre del Consell Consultiu de Plataforma per la Llengua. Amb aquesta trajectòria, el jurat considera que la constància, el compromís ciutadà i la visió integradora de Sechi el fan un clar mereixedor del guardó.
En les edicions anteriors, el premi ha reconegut la feina de figures com l'editor Joan Vall Clara, la filòloga Blanca Serra, els lingüistes Albert Jané i Josep Ruaix, la cantant Maria del Mar Bonet, la mestra i activista Maria Teresa Casals, l'escriptor Josep Vallverdú i el pedagog Joaquim Arenas -mort aquest desembre-, així com l'editor i promotor cultural Eliseu Climent.
Geoffroy Lourdou i Mercè Miguel, noves incorporacions al jurat
En aquesta edició, el jurat dels premis ha incorporat l'entrenador de rugbi i president dels Amics de la Bressola, Geoffroy Lourdou, i l'emprenedora andorrana Mercè Miguel. Pel que fa a la resta, n'han continuat formant part la professora de música valenciana Anna Chaler, l'activista cultural algueresa Irene Coghene, l'expresidenta del Parlament de Catalunya -i membre de la Junta Executiva de l'entitat- Carme Forcadell, l'exconsellera de Cultura del Govern de les Illes Balears Fanny Tur, així com el president de Plataforma per la Llengua, Òscar Escuder, i la mare de Martí Gasull, Pilar Roig, vinculada al sector editorial i de l'art durant més de 40 anys.
La gala de lliurament, el 23 de febrer
La gala de lliurament dels premis tindrà lloc el dilluns 23 de febrer a la Sala Paral·lel 62 de Barcelona. La presentarà l'actriu Txe Arana i comptarà amb les actuacions de Fades, Abril i els algueresos Gionta i Riccardo, guanyadors de la segona edició del CantAlguer. Els tres finalistes del Premi Martí Gasull i Roig són el Centre Artesà Tradicionàrius de Barcelona, la revista d'infants i adolescents Cavall Fort i la xarxa d'escoles associatives en català La Bressola, de la Catalunya Nord. El guanyador s'ha triat en un procés de votació popular que va tancar el dia 6 de febrer, i s'anunciarà en el marc de la gala.
A més, aquesta serà la quarta edició del Premi a la Innovació, un guardó que reconeix projectes transformadors que suposin un revulsiu per a la llengua catalana en el context actual. Els tres finalistes són el pòdcast de futbol ‘La Sotana’, el comunicador i creador de contingut sobre música ‘Cat Lletres’ i el projecte ‘Easy Catalan’, que fa vídeos per als que volen aprendre català.
La tretzena edició dels Premis Martí Gasull i Roig reconeix, de nou, l'exemplaritat de persones, entitats i projectes que fan avançar la llengua catalana des de diferents àmbits, tot recordant la trajectòria de Martí Gasull i Roig, ànima i fundador de l'organització.
[Imatge: Plataforma per la Llengua - font: www.racocatala.cat]
Morreu Don Xesús. Xesús Alonso Montero faleceu este xoves en Vigo aos 97 anos de idade, unha vida dedicada á docencia, ao estudo e defensa da lingua e da cultura galegas e unha militancia comunista que nunca abandonou, cunha visión de clase que marcou o seu traballo noutras áreas.
A través da súa traxectoria vital, iniciada en Vigo en 1928, pódese percorrer boa parte do século XX e un bo treito do século XXI nos eidos da cultura, da política e da lingua galega. Porque Alonso Montero destacou primeiro no campo da sociolingüística con obras como O porvir da lingua galega (1968), O que cómpre saber da lingua galega (1969) ou Informe -dramático- sobre la lengua gallega (1973), que alertaba da dramática situación do idioma, falto sobre todo de prestixio social e de transmisión interxeracional.
Tamén levou a cabo varios estudos sobre autores galegos, comezando por Curros Enríquez, que dedicou en 1966 a súa tese de doutoramento en Salamanca, e seguindo por Rosalía, Celso Emilio, Luís Seoane, Lorenzo Varela, Castelao, Luís Pimentel e outros. En total, publicou máis de 40 obras de ensaio e como creador cultivou a narrativa en obras como Pedro Petouto. Traballos e cavilacións dun mestre subversivo (1974), e tamén a poesía.
Dedicou boa parte da súa vida á docencia e foi catedrático de Lingua e Literatura Españolas de Escolas de Maxisterio en Palencia, Madrid e Lugo, onde chegou en 1960 como catedrático do Instituto Masculino (IES Lucus Augusti). Iniciouse nese momento un estreito vencello coa capital lucense que o levou a ser nomeado o pasado mes de novembro como fillo adoptivo, nun dos seus últimos actos públicos. En Lugo pasou, segundo confesou nalgunha ocasión "os mellores 16 anos da miña vida".
En 1976 pasou a ser profesor titular de Literatura Española no Colexio Universitario de Vigo, para converterse posteriormente en profesor titular de Literatura Galega en Compostela e, finalmente, catedrático de Literatura Galega na Universidade de Santiago.
A política foi outra das bases imprescindibles da súa vida. Afiliouse en 1962 ao Partido Comunista e nas primeiras eleccións tras a morte de Franco, en 1977, encabezou as listas do PCG na provincia de Lugo, unha militancia no marxismo que nunca abandonou. O seu compromiso custaríalle diversos episodios de represión durante a ditadura e determinaría a escolla dalgunha das súas áreas de estudo predilectas, como as letras galegas e españolas durante a II República, a guerra civil, o franquismo e o exilio.
Xesús Alonso Montero, tras ser elixido presidente da RAG no ano 2013 - dominio público
Ocupou o cargo ata o ano 2017, substituído por Víctor Freixanes. A RAG destacou este xoves a Alonso Montero como "mestre de mestres e grande exemplo de compromiso coa defensa e o estudo da lingua e da cultura galegas".
Nos últimos anos foron constantes as homenaxes e recoñecementos a un home que anteriormente xa recibira o Premio Otero Pedrayo, o Pedrón de Ouro, o Premio da Crítica de Galicia ou o Premio Trasalba. Ao devandito nomeamento como fillo adoptivo do Concello de Lugo, un acto no que se destacou o seu "papel clave na formación de xeracións de estudantes e na defensa da lingua galega" hai que sumar outra homenaxe realizada un ano antes no propio IES Lucus Augusti.
Unha vez coñecida a nova do seu pasamento, comezaron a reproducirse as mensaxes públicas de condolencia, coma a xa citada a RAG ou a de Comisións Obreiras, que destacou a súa condición de "incansable loitador pola clase traballadora e pola memoria democrática" e a súa "traxectoria de loita e compromiso coa lingua e a cultura galegas".
As mensaxes foron numerosas dende o ámbito do Partido Comunista e de Izquierda Unida. O coordinador federal da formación, Antonio Maíllo, destacou que Alonso Montero "tivo lucidez ata a fin e unha envexable agudeza de análise (...) marcha un xigante da cultura galega e un comunista cabal".
De igual xeito, A presidenta do Consello da Cultura Galega, Rosario Álvarez, cualificou a súa perda como “un pesar fondísimo para a cultura galega e, de maneira moi especial, para esta institución, na que desempeñou un papel determinante nos seus inicios”.
Tamén o presidente da Xunta, Alfonso Rueda, apuntou a través das redes sociais que "a cultura e a intelectualidade galegas perden a un dos pensadores máis relevantes da Galicia contemporánea".
Un montage vidéo mensonger de la rapporteuse spéciale de l’ONU pour les territoires palestiniens, et voilà la France qui exige sa démission ?For sure!
Écrit par Loïc Le Clerc
Qu’il semble loin ce mois de septembre 2025 où Emmanuel Macron reconnaissait, à la tribune des Nations unies, l’État palestinien. Le geste n’était pas qu’un symbole. Il pouvait ouvrir une brèche diplomatique. Mais à force de reculer d’un pas après chaque avancée, à force de s’excuser presque d’avoir osé un geste de droit, ce « en même temps » se transforme en mauvaise conscience permanente. Le problème de ce gouvernement n’est pas tant qu’il fasse un pas – c’est qu’il passe son temps à le neutraliser.
Or voilà qu’en ce mercredi, le ministre des affaires étrangères, Jean-Noël Barrot, appelle à la démission de la rapporteuse spéciale de l’ONU pour les territoires palestiniens, Francesca Albanese. Et la France exigera officiellement cette démission le 23 février, lors de la session du Conseil des droits de l’homme des Nations unies. Une décision grave : on ne s’en prend pas impunément à une représentante mandatée par l’ONU.
Qui est donc Francesca Albanese ? Juriste italienne spécialisée en droit international, experte reconnue des droits humains, elle est depuis 2022 rapporteuse spéciale des Nations unies sur la situation des droits humains dans les territoires palestiniens occupés. Son mandat consiste à documenter les violations du droit international, quelles qu’elles soient. Elle est soutenue par de nombreuses ONG et universitaires pour la rigueur de ses rapports ; elle est également violemment attaquée pour la clarté de ses mots. Parce qu’elle nomme les choses. Parce qu’elle rappelle que l’occupation est illégale. Parce qu’elle parle de crimes de guerre lorsque les faits l’y conduisent. Parce qu’au fond, elle dit le droit international.
Qu’a-t-elle donc raconté pour recevoir les foudres du Quai d’Orsay ? Rien d’autre que son travail minutieux exige : « Le fait qu’au lieu d’arrêter Israël, la plupart des pays du monde l’ont armé, lui fournissant des excuses politiques, un appui politique, un soutien financier et économique, c’est un défi. Le fait que la plupart des médias dans le monde occidental amplifient le discours pro-apartheid, le narratif génocidaire, c’est un défi. Et en même temps c’est aussi une opportunité. Car si le droit international a été poignardé en plein cœur, il est également vrai que jamais auparavant la communauté internationale n’a connu les défis auxquels nous sommes tous confrontés, nous qui ne contrôlons pas d’importants capitaux financiers, ni d’algorithme, ni d’armes. Nous voyons maintenant que l’humanité a un ennemi commun, et que le respect des libertés fondamentales est la dernière voie pacifique, le dernier outil pacifique dont nous disposons pour recouvrer notre liberté. »
Mais ces déclarations, Jean-Noël Barrot ne les a pas entendues. Pour appeler à la démission de Francesca Albanese, il se base sur un montage vidéo diffusée par la députée Renaissance Caroline Yadan, où les propos sont déformés et tronqués pour lui faire dire qu’Israël serait « l’ennemi commun de l’humanité ». In fine, 53 députés macronistes se sont associés à la demande de démission de la rapporteuse onusienne. 53. Ce n’est plus un dérapage isolé, c’est une ligne politique.
Il faut rappeler que Caroline Yadan est notamment à l’origine d’une proposition de loi visant à assimiler l’antisémitisme à toute critique de la politique de l’État d’Israël – une confusion grave. Depuis des mois, elle mène campagne pour faire taire toute voix critique, jusqu’au sein des institutions internationales.
Mais cette fois, elle est suivie dans sa cabale par le parti présidentiel ainsi que par le gouvernement. Jean-Noël Barrot devient alors plus royaliste que le roi. Il justifie sa demande par « une longue liste de prises de position scandaleuses », accusant Francesca Albanese d’avoir justifié le 7-Octobre, évoqué un « lobby juif », comparé Israël au IIIe Reich. Des accusations extrêmement graves. Fondées sur des montages et des déformations. Rien qui ne résiste à l’examen des textes et des interventions complètes. L’association Juristes pour le respect du droit international a d’ailleurs saisi la justice pour « diffusion de fausses nouvelles ».
À l’heure de la désinformation généralisée, nous pensions que la Macronie avait fait de la lutte contre les fake news une priorité. La voilà qui s’appuie sur une fake news pour attaquer une représentante des Nations unies. Mieux : le porte-parole du Quai d’Orsay reconnaît que toute cette affaire s’appuie sur une fake news mais que le ministère demande tout de même à l’ONU la suspension de Francesca Albanese pour son « absence de neutralité » et son « militantisme » !
Nous assistons à une trumpisation assumée : décrédibiliser les institutions internationales, attaquer les mécanismes de contrôle, personnaliser la vindicte. Comme Donald Trump, on s’en prend à l’ONU quand elle dérange. Et puisque tout le monde tape sur l’ONU, pourquoi pas la France ?
Avec une telle attitude, la France peut bien refuser de siéger au « conseil de paix » de Donald Trump : en quoi son action serait-elle plus respectueuse du droit international ? S’en prendre à une rapporteuse indépendante parce qu’elle documente des violations massives, c’est affaiblir encore un peu plus l’architecture fragile du droit international.
Pendant ce temps, les chiffres restent. Depuis le 7 octobre 2023 :
Mais la priorité du ministre semble être le non-boycott de l’Eurovision et la mise au pas d’une experte de l’ONU.
« C’est donc ça, un pays qui se tient aux côtés d’un peuple opprimé », écrivions-nous fin janvier à propos de la mobilisation de la Catalogne. La France, elle, choisit l’antithèse : reconnaître un État palestinien d’une main, délégitimer celles et ceux qui documentent son écrasement de l’autre.
S’il y a une démission que les macronistes devraient exiger, ce n’est pas celle de Francesca Albanese. C’est celle de Caroline Yadan de leur groupe parlementaire – pour avoir fait de la manipulation un instrument diplomatique.
A Fundación Laxeiro exhibe a "historia" de tres
espantallos relatada polas imaxes do fotógrafo
Manuel Sendón, este 11 de febreiro, diante
dalgunhas das imaxes expostas na sede da Fundación Laxeiro, en Vigo.
Escrito por Manuel Xestoso
Xa hai
case dúas décadas, o fotógrafo e fotohistoriador Manuel Sendón comezou a
fotografar espantallos, uns bonecos que lle chamaban a atención pola intención
estética que intuía nunhas construcións cun evidente destino utilitario. Entre o humano e o obxectual, entre o
funcional e o artístico, aqueles seres antropomóficos denotaban unha actitude
creativa incontestábel por parte dos seus facedores. E iso conectaba coa
tradición da arte do século XX do ready-made, de Duchamp, dunha actividade que non deixa de ser outorgar
novos usos e significados á realidade.
"O certo é que comecei
a fotografalos en 2007 simplemente porque me parecían bonitos", explica
Sendón a Nós Diario. "Pero co paso do tempo fun preguntándome polo sentido
que tiña aquilo e axiña cheguei ao concepto de reciclaxe. Un día, paseando por
Xenebra, vin unha lata vella pendurada dunha árbore que se reciclara para recoller
o lixo, e inmediatamente asociei aquel acto co dunha sociedade avanzada que
apostaba pola reutilización. Mais axiña me decatei de que iso é exactamente o
que fai a sociedade rural galega, só que aquí adoita verse cun desprezo que nos
leva a empregar o termo despectivo feísmo".
Sendón revólvese contra este
desdén por unha cultura que sabe optimizar os seus recursos –polo xeral
escasos– e ve nela unha sabedoría que sinala camiños para as sociedades do futuro.
"En realidade, todos vimos do mesmo sitio: como
escribe Ferrín en Con pólvora e magnolias,
todos levamos dentro a Europa campesiña. En nas culturas campesiñas non se tira
nada".
Historia de tres espantallos
Mais o simbolismo da
exposición que Sendón inaugurou esta cuarta feira na Fundación Laxeiro de Vigo
non se detén aí. O artista selecciona tres dos espantallos fotografados e
preséntaos en tres series de imaxes realizadas desde 2012 até 2025,
introducindo o factor temporal e, daquela, a narratividade.
"Publiquei o
libro Espantallos en 2015 e, habitualmente, unha vez publicado o libro
abandono o tema. Neste caso non ocorreu así,
e seguín fotografando tres dos espantallos, seguindo as súas historias particulares".
O resultado son tres relatos que se
converten nunha metáfora da evolución do agro galego: os espantallos caen,
érguenos, a roupa desaparece, cámbianlla... Unha loita pola supervivencia
ateigada de episodios de resistencia que se dirixen a un resultado incerto: a
morte ou o rexurdimento.
"Interésame a capacidade de suxerir
da fotografía e esta serie remite inmediatamente á situación agónica do campo.
Mais, nestes tempos crueis tamén pode traer á mente a situación de milleiros de
persoas que loitan en todo o mundo pola supervivencia en circunstancias
terríbeis", conclúe.
Pressão sobre México e Venezuela pode deixar Cuba sem petróleo nas próximas semanas, agravando ainda mais a precária situação do seu povo.
Transeuntes em rua de Havana
Escrito por José Luis Granados Ceja
O presidente dos EUA, Donald Trump, cumpriu a sua ameaça de impor um bloqueio petrolífero a Cuba, declarando o governo liderado por Miguel Díaz-Canel uma “ameaça invulgar e extraordinária” à segurança nacional dos EUA e anunciando, em 29 de janeiro, tarifas punitivas a qualquer país que forneça petróleo a Cuba.
O esforço de Washington para obrigar outros países a aderirem ao seu bloqueio internacionalmente condenado ameaça pressionar ainda mais uma população que já está a sofrer uma enorme tensão devido às sanções dos EUA.
O meio de comunicação cubano Belly of the Beastrecentemente conversou com cubanos na capital — normalmente isolada de alguns dos piores impactos do bloqueio, mas que agora também está a sofrer apagões — que descreveram uma situação cada vez mais difícil.
“O futuro é extremamente incerto, mas algo terá de acontecer, de alguma forma, porque somos nós que mais sofremos. Algo terá de acontecer porque é impossível obter eletricidade e os alimentos estão a ficar cada vez mais caros”, disse Raydén Decoro, de 36 anos, ao Belly of the Beast. “Neste momento, o combustível só está disponível em dólares e a inflação continua a subir.”
As autoridades cubanas anunciaram na sexta-feira um plano nacional e abrangente de poupança de energia que dá prioridade ao combustível e à eletricidade para serviços essenciais e de socorro. As medidas também ampliam a implantação de energia solar, reduzem drasticamente os serviços de transporte e diminuem o horário de funcionamento de escolas, universidades e locais de trabalho. O objetivo é proteger os cuidados de saúde, o abastecimento de alimentos e água e os serviços sociais perante uma grave escassez de energia causada pelo bloqueio dos EUA.
O país já notificou as companhias aéreas de que não poderá reabastecer voos internacionais por pelo menos um mês, complicando ainda mais o turismo na ilha, uma fonte vital de receitas para Cuba.
“As coisas pioraram este mês. Mais horas de apagões. A minha filha em Baracoa [localizada no leste de Cuba] passa por 16 horas de falta de energia, e ela tem três filhos”, disse Carlos Villaurrutia, de 61 anos. “É uma injustiça completa. Não haverá nada para ninguém.
A ordem executiva de Trump pressiona diretamente o México, e a presidente mexicana Claudia Sheinbaum até agora cedeu a essa pressão. A empresa estatal mexicana de petróleo PEMEX tornou-se a principal fornecedora de petróleo de Cuba, uma vez que os embarques da Venezuela para Cuba foram suspensos após o bloqueio dos EUA à Venezuela e o sequestro do presidente Nicolás Maduro no mês passado. A PEMEX, que suspendeu um carregamento de petróleo para Cuba em janeiro, afirma que as suas entregas fazem parte de um contrato de 2023 com Cuba e que a empresa está disposta a continuar a fornecer petróleo bruto ao país. Víctor Rodríguez Padilla, diretor-geral da empresa estatal de petróleo, afirma que uma solução diplomática deve vir em primeiro lugar, a fim de evitar represálias de Washington.
Dois navios da Marinha mexicana transportando ajuda humanitária partiram no domingo para Cuba. Sheinbaum disse que o seu país está a explorar diretamente uma solução diplomática com Washington para retomar as entregas de petróleo.
“O que os EUA estão a fazer não é justo, é um país que está a usar a força, o seu poder e a pressão de uma ameaça subjacente de invasão militar para pressionar Cuba e outros países”, disse Yosvani Pérez, um gestor comunitário de 30 anos de Havana.
A infraestrutura energética de Cuba depende de importações estrangeiras para a geração de energia e, segundo relatos, está a apenas algumas semanas de ficar sem petróleo. Os cubanos descrevem uma situação em deterioração na ilha, especialmente com a recente suspensão dos carregamentos de petróleo da Venezuela e do México.
“Acho que tudo vai piorar ainda mais. Haverá mais cortes de energia, menos liberdade de movimento para as pessoas, muitas empresas fecharão, levando a uma maior escassez de alimentos, preços mais altos e assim por diante, uma cadeia de problemas sem fim à vista”, disse Eduardo Riviera, um empregado de mesa de 28 anos em Havana, ao Belly of the Beast.
Entretanto, o embaixador russo em Havana, Viktor Koronelli, disse à Sputnik numa entrevista que o seu país pretende continuar a fornecer petróleo a Cuba. A Rússia, já sujeita a sanções, está menos exposta a ameaças de novas medidas dos EUA do que o México, que até agora evitou novas tarifas sobre os seus produtos exportados, apesar das repetidas ameaças de Trump desde o seu regresso à Casa Branca.
No entanto, com uma administração Trump mais ousada e a revisão do Acordo Estados Unidos-México-Canadá já em andamento, o governo Sheinbaum está relutante em entrar em conflito direto com Washington.
Organizações de base no México estão a mobilizar-se para apoiar os esforços de Sheinbaum para aliviar a situação humanitária em Cuba. Em 1 de fevereiro, várias centenas de manifestantes reuniram-se em frente ao antigo local da Embaixada dos EUA no México para entregar uma mensagem ao governo Trump, mas também ao governo Sheinbaum.
“Sim, sabemos que há muita pressão sobre o México, sobre o governo mexicano... mas isso não muda a nossa história: Nunca abandonámos Cuba e agora não é o momento de o fazer”, disse Tamara Barra, do Movimento Mexicano de Solidariedade com Cuba, ao Drop Site News, na Cidade do México.
Barra afirma que continuarão a trabalhar para dar espaço ao governo de Sheinbaum para atuar nesta questão, ao mesmo tempo que constroem uma ampla frente de movimentos sociais, organizações de base e sindicatos para pressionar o governo de Sheinbaum a quebrar o bloqueio a Cuba.
Enquanto isso, organizações dentro do México estão a trabalhar para entregar ajuda humanitária diretamente. A Associação de Cubanos Recentes no México “José Martí” lançou uma campanha em agosto passado, por ocasião do centenário do nascimento de Fidel Castro, para adquirir e entregar um carregamento de petróleo a Cuba.
“A ideia retoma um precedente da década de 90, precisamente aqui no México, durante o Período Especial, quando dois petroleiros foram enviados a Cuba. Em outras palavras, há um precedente histórico, e é uma homenagem ao Comandante [Fidel Castro], mas, ao mesmo tempo, reativa a solidariedade com Cuba e ajuda a aliviar a difícil situação económica que o nosso povo está a viver”, disse Olivia Garza Joa ao Drop Site.
Garza descreve uma situação já complexa para os seus familiares que vivem em Cuba, mas diz que um bloqueio ao petróleo seria devastador.
“O custo humano seria incalculável; seria uma Gaza no Caribe, onde nada entra, e tudo por causa do desejo de matar de fome e subjugar o povo cubano”, disse Garza.
Ela diz que, sem combustível, o país ficaria paralisado: “Em outras palavras, não haveria transporte para se locomover, ir à escola ou ao trabalho; não haveria eletricidade para os hospitais, pacientes em terapia intensiva poderiam morrer, pacientes em diálise não poderiam receber tratamento, e isso vale para todo o sistema de saúde.”
Em declarações transmitidas pela televisão nacional na quinta-feira, o presidente Díaz-Canel rejeitou as alegações de que o seu país representa uma ameaça, mas alertou que o país estava a preparar-se para entrar em “estado de guerra”, se necessário.
“A doutrina de defesa do nosso país, ou doutrina militar, baseia-se no conceito de Guerra Popular, que é um conceito de defesa da soberania e independência do país”, disse Díaz-Canel. “Em nenhum momento, em nenhuma secção ou sob nenhum conceito, contempla a agressão contra outro país. Não somos uma ameaça para os Estados Unidos.”
Apesar da retórica dos funcionários dos EUA e do bloqueio petrolífero de facto, Díaz-Canel disse que o seu governo está aberto ao diálogo com os Estados Unidos. O vice-ministro dos Negócios Estrangeiros cubano, Carlos Fernandez de Cossio, disse à Reuters que os dois governos estão em comunicação, mas que ainda não há conversações formais de alto nível.
Os EUA anunciaram na quinta-feira uma ajuda de 6 milhões de dólares a ser entregue pela Igreja Católica e pela instituição de caridade católica Caritas, a fim de contornar o governo. O alto funcionário do Departamento de Estado, Jeremy Lewin, disse que as autoridades estadunidenses irão “garantir que o regime não receba a ajuda, não a desvie e não a tente politizar”.
Washington atribui a culpa pela situação económica da ilha ao governo cubano, alegando que este está a acumular os recursos do país.
Pérez, o gestor comunitário, disse que o bloqueio dos EUA é em grande parte responsável, mas também afirma que o governo tem sido demasiado dependente do fornecimento de petróleo de países estrangeiros e deveria ter explorado alternativas de geração de energia muito mais cedo.
“Há vários culpados, mas a única vítima é o povo de Cuba”, disse Pérez ao Drop Site e ao Belly of the Beast.
Apesar das circunstâncias desafiadoras, muitos também expressam um claro desafio aos esforços de Washington para dominar os países da região.
“A revolução não vai cair. Já passámos por pior. Eu vivi o Período Especial e sobrevivi”, disse Villaurrutia, referindo-se à crise económica da década de 90, após o colapso da União Soviética e o fim do seu apoio a Cuba.
“Ninguém aqui se vai render”, disse Caridad Ramírez, aposentada de 61 anos, ao Belly of the Beast. “É por isso que nós, cubanos, somos guerreiros, somos guerreiros porque, se Trump vier aqui para lutar, serei a primeira a pegar na espingarda e defender a minha terra, porque esta é a terra onde nasci.”
José Luis Granados Ceja é jornalista e analista político na Cidade do México. Artigo publicado no portal cubano Belly of the Beast em colaboração com o Dropsite News.