Mostrar mensagens com a etiqueta Ventes. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Ventes. Mostrar todas as mensagens

domingo, 23 de agosto de 2026

Alberte Momán, escritor: «O que me conduce a escribir é, basicamente, a obsesión»

Nunha actividade como a literaria, situarse nas marxes ten as súas consecuencias. O escritor Alberte Momán (Ferrol, 1976) sábeo ben após unha traxectoria prolífica e intensa que o uniu á narrativa e á poesía durante moitos anos. Non seguiu modas nin movementos, mais si participou de numerosos colectivos. Este 2026 lanzou a reedición do seu poemario trilingüe 'A seiva calcinada' e non descarta facer novas obras próximas ao estilo Pulp. 

O escritor Alberte Momán, nunha praza da cidade de Lugo, o 19 de agosto.

Por Antón Escuredo 

A sinceridade é unha das virtudes de Alberte Momán, mesmo para falar da súa actividade literaria. O seu interese por escribir e publicar levouno a participar en numerosas iniciativas colectivas e individuais, compartindo libros e escenario ou presentándose en solitario. Nesta entrevista para Nós Diario fala da súa obra e dunha traxectoria na que descubriu a autoedición. 

—Desde 2003 e até a data ten publicado 20 obras de poesía e 23 de narrativa. Sería o que chamaríamos un escritor prolífico. Cal é a razón desta esta “voracidade” literaria?

Acompaño normalmente a escrita con lecturas e elas proporciónanme principalmente preguntas que me fago a min mesmo. Son bastante obsesivo en moitos aspectos e tendo a buscar respostas. Para consolidar esas respostas ou esas reflexións nas que vou caendo segundo vou lendo necesito plasmalas nalgún sitio. Así, parto inicialmente de pequenos bosquexos, frases ou parágrafos que vou recompilando e que despois podo enlazar. En moitos casos remata por ser unha historia ou un libro de poemas. O que me conduce a escribir, basicamente, é a obsesión.

Por outra parte, as miñas novelas son “micronovelas”. Son breves, rara vez chegan ás 100 páxinas, nunha liña moi próxima ao Pulp clásico. Con todo, tento darlles un pouco máis de contido, de reflexión que no Pulp que conta con obras normalmente lixeiras e bastante mal escritas. As miñas novelas tenden ás denominadas “psychobilly” con acción constante e dándolle unha volta aos heroes clásicos da literatura e da banda deseñada.

—Comentou nalgunha ocasión que a súa primeira lectura foi unha obra de Neira Vilas. Que está lendo na actualidade?
Agora mesmo estou lendo principalmente ensaio. Empecei coas obras de Mark Fisher e seguín con June Fernández. Neste último caso interesoume o tratamento do feminismo desde distintas perspectivas, na liña do que eu estaba facendo. Tamén achegueime a Jean Baudillard. Son a influencia que teño agora mesmo principalmente na miña poesía. Iso si, fago é unha revisión propia e moi persoal dos seus textos.

—E que temáticas ten agora mesmo na cabeza que poderían rematar nun libro? 
Hai dúas que me viñeron obsesionando nos últimos meses. Por unha parte o desexo visto desde o punto de vista do filósofo francés Deleuze de como inflúe na nosa forma de actuar, na nosa actitude vital, e como mesmo pode acabar actuando en contra dos nosos propios intereses individuais ou incluso como sociedade. E despois, por outra parte, está o tema do silencio desde o punto de vista de Foucault. De como o silencio responde aos intereses do poder. Ademais, reflexiono sobre o tema do simulacro, de Baudillard.
Ese outro eu virtual, ese “matrix” no que estamos inmersos por crear un ser virtual que, en teoría, chega a representarnos.

—Parte da súa temática dedicouna á denuncia ecolóxica, como no caso do Prestige ou da Mina de Corcoesto, e tamén contra a violencia de xénero. O escritor non debe deixar de posicionarse de maneira pública a través da súa obra?
Eu a min mesmo tampouco me vexo tanto como un simple autor. Son unha persoa política, loxicamente como todas as persoas. Aínda que hai persoas que renegan desa faceta política que todos e todas temos por pertencer a unha sociedade e véxome influenciado por ela.
Non tomar posición tamén sería posicionarse. Hai certas cousas ás que non podo nin desexo renunciar. Por exemplo, a participar nesta sociedade tentando mellorala dentro das miñas posibilidades. Como esa teoría da gota de aceite, de ir vendo como individualmente podemos acabar sendo un colectivo, digamos, implicado. Non quero renunciar a ser unha persoa política porque son unha persoa que pertence a un colectivo.

—Ademais, a súa obra aparece en, polo menos, 36 obras colectivas. Cre que compartir espazo literario enriquece?

Compartir sempre enriquece. Xa non só porque se acaben materializando proxectos, senón porque permite ter outras visións e permite non centrarse tanto no eu.

O eu non existe, si existe en tanto que formamos parte dun colectivo que existe, do que formamos parte e co que temos que entendernos. Centrarnos no eu, para min, é un problema. Todos os proxectos colectivos, sexan libros ou non, permiten distanciarse un pouco dese eu, dese egocentrismo. A min isto paréceme imprescindíbel.

—Falando de colectivos. Participou en varios grupos poéticos (A porta verde do sétimo andar, Redes Escarlata...). Que función cumpriron no seu momento e que función cumpren os que viñeron despois?
Para min foron unha porta como autor e para dar a coñecer a miña obra. Ademais, déronme a oportunidade de chegar a lugares que doutra maneira non chegaría, de coñecer a persoas que, probabelmente, non coñecería.
Tamén de ver proxectos e actividades en bibliotecas, librarías, asociacións veciñais, de mulleres... Esas experiencias foron para min moi importantes e determinantes para entender a miña posición dentro do panorama literario. Ademais, coñecín xente que, voluntariamente e de forma desinteresada, está traballando en moitos proxectos a nivel local. Agora, no panorama actual dos grupos poéticos e literarios vexo unha tendencia cada vez máis individualista. A xente búscase a vida máis que pensar en participar en colectivos. É algo lexítimo mais niso vexo certo retroceso. Con todo, a aparición e desaparición de colectivos literarios foi algo sempre cíclico. Nos 80 había varios que despois desapareceron mais xurdiron outros. Por iso, na situación actual non se pode asegurar que aparezan outros.

—En 2012 botou a andar a editora O Figurante Edicións e agora aposta pola autoedición para sacar a luz a súa obra. Cal é a razón desta decisión?  

Ao longo da miña traxectoria experimentei con moitas fórmulas dentro do contexto no que estamos que é o de ter unha lingua minorizada que perde falantes mais tamén lectoras e lectores. Tampouco hai un interese real por parte da Administración galega para mudar esta situación. Vin que os números non daban. Non se vendían abondo libros como para manter viva a miña idea inicial que non era gañar diñeiro senón manter o proxecto. A miña economía non me permitiu seguir adiante co proxecto editorial.

Daquela, comecei a estudar outras vías e atopei a autoedición. A través dunha plataforma que simplifica todos os procesos, desde a edición até a maquetación. Despois está o apartado da venda e a distribución que se realiza a través de impresión baixo demanda. Desta maneira vendes en todo o mundo e non tes un stock, que é un dos grandes problemas das editoras sobre todo cando publicas un gran número de exemplares.

—Esta maneira de publicar influíu, dalgunha maneira, na súa obra actual?  
Cheguei a mercados nos que nunha pensei que chegaría. Incorporei o portugués e o castelán para achegarme a América e entrei en países como Brasil, México ou Arxentina. Recoñezo que fago ensaios e vexo como funcionan. Parto do descoñecemento practicamente absoluto das lectoras e dos lectores dese ámbito xeográfico. Ademais, deixei a posibilidade, a través da miña páxina web, de poder descargar as obras de forma gratuíta e foi toda unha sorpresa a aceptación que tiveron. 

Alén diso, a partir deste sistema tamén contactei con persoas e contactaron comigo moi interesadas no que escribo. Descubrín, dalgunha forma, que hai outras escritoras e escritores que están facendo obras semellantes ás que eu estaba facendo aquí. Nin eu tiña coñecemento da súa actividade nin a miña estaba entre as súa lecturas.

—Dentro dese descoñecemento mutuo tamén entre os países de América está o Brasil...
Si. De Portugal xa coñecía moita xente e xa colaborara no ámbito lusófono, mais Brasil, para min, era un mundo á parte. Tiña un descoñecemento absoluto de como funcionaban alía as cousas e a verdade é que é como un planeta diferente. Hai xente moi interesada, con proxectos e moitos recursos de autoedición. En moitos casos vencellados ao mundo do fanzine que a publicacións, digamos, máis formais.

Recuperando 'A seiva calcinada' 

Este ano, Alberte Momán reeditou, a través de autoedición, A seiva calcinada (Lastura, 2014) co texto orixinal traducido ao italiano e ao castelán. A iniciativa partiu do propio autor cando se interesou pola posibilidade de contar cunha segunda edición. “A primeira estaba esgotada e xa me dixeron que non contaban con poder sacar outra”, explica a Nós Diario o escritor ferrolán. Momán foi consciente da imposibilidade de "sacar á rúa 100 ou 200 exemplares mais si que era posíbel facelo no formato a demanda".

Na obra aparecen temas que continúan de actualidade como o de ser emigrante sen papeis ou a situación da lingua galega. Os poemas, ademais, están a disposición das lectoras e dos lectores de forma libre e gratuíta a través da súa páxina web. “Eu nunca vin isto como un negocio, gústame crear e que a xente teña a posibilidade de ler a miña obra”, recoñece Momán. Por este motivo, admite que é partidario, neste momento, "de que todo o mundo teña acceso á cultura,  que non deixe de poder facelo por cuestións económicas".

 

[Foto: Magoi - fonte: www.nosdiario.gal]

quarta-feira, 19 de agosto de 2026

« Redevenir juif » pour s’émanciper du sionisme

La jeunesse juive étatsunienne s’éloigne de plus en plus du sionisme. Cette distanciation se traduit notamment par un regain d’intérêt pour des mouvements historiques tels que le Bund, qui prônait un judaïsme diasporique à l’opposé des dogmes de « l’État juif ». En France, un élan similaire, bien qu’encore timide, voit le jour. Le dernier livre de Michel Feher Redevenir juif s’en fait l’écho.

Détail d’une affiche électorale du Bund, à Kiev, vers 1917. En yiddish : «  Là où nous vivons, c’est là notre pays  !  » Wikimedia Commons

Écrit par Sylvain Cypel

On assiste dans la jeunesse juive américaine à une distanciation importante à l’égard de l’État d’Israël. Elle avait lentement commencé de progresser dès le début des années 2000, mais après le massacre du 7 octobre 2023 elle a littéralement explosé, au vu de la cruauté du comportement des gouvernants israéliens à l’égard des Palestiniens. L’une des manifestations les plus marquantes de cet éloignement est que le terme « sioniste » est devenu une insulte pour une partie de ces jeunes juifs.

Une des formes étonnantes de cette désaffection se manifeste dans le regain progressif de l’intérêt que porte une partie non négligeable d’entre eux à l’histoire du Bund, une organisation juive née à la fin du XIXe siècle. Ainsi, en avril 2026, l’autrice américaine Molly Crabapple a bénéficié d’un succès littéraire important avec la publication d’un livre titré Here where we live is our country (Là où nous vivons est notre pays). Son livre, qui raconte l’histoire du Bund, est resté plusieurs semaines parmi les meilleures ventes des best-sellers du New York Times.

Un judaïsme « diasporique »

Pourquoi ce soudain intérêt pour une organisation ouvrière et culturelle juive qui tenait à la fois du parti, du syndicat et de l’association communautaire ? Née à la fin du XIXe siècle dans la « zone de résidence juive » de l’Europe de l’Est1 elle a disparu à la fin des années 1940. L’intitulé du livre de Crabapple résume tout : les juifs n’ont pas besoin d’aller ailleurs que là où ils sont pour s’émanciper. Et certainement pas d’aller prendre la terre des autres. Ce qui caractérisait particulièrement le Bund2, c’était son progressisme et son antisionisme radical. Il se disait marxiste et prônait l’autonomie culturelle. En octobre 1938, son principal dirigeant, Henrik Erlich, écrivait :

« Si un État juif est un jour fondé en Palestine, son climat spirituel sera le suivant : une peur éternelle de l’ennemi extérieur (les Arabes), une lutte sans fin contre l’ennemi intérieur (les Arabes) pour chaque petit lopin de terre, pour le moindre poste de travail. Est-ce là le genre de climat dans lequel la liberté, la démocratie et le progrès peuvent s’épanouir ? N’est-ce pas au contraire le climat dans lequel prospèrent le chauvinisme et les tendances réactionnaires ?3 »

Bref, pour vivre dans un monde meilleur, les juifs n’avaient pas besoin d’établir un État en expulsant ses habitants. Cette idée mènerait au pire.

C’est ce « climat » désormais porté jusqu’à son paroxysme génocidaire par le sionisme qui amène les jeunes juifs américains à s’intéresser à ce que fut le Bund. Non parce ce parti pourrait aujourd’hui se régénérer : il a disparu dans le génocide juif, et ses quelques dirigeants qui sont restés, Joseph Staline s’est occupé de les assassiner. Mais le regain actuel d’intérêt pour le Bund incarne la possibilité d’une vie juive autre que guidée par le messianisme, le suprémacisme ethnique juif et le culte de « Tsahal, l’armée la plus morale au monde ». Ce regain aspire, à l’inverse, à pouvoir vivre un judaïsme « diasporique » intrinsèque. Sait-on qu’un phénomène identique se développe désormais aussi en France, certes à un niveau beaucoup moins développé, mais réel et croissant ? Le livre du philosophe Michel Feher, Redevenir juif, est l’un des premiers, en France, à poser les jalons d’une réflexion sur un possible nouveau « diasporisme » émancipé du poids du sionisme, après le manifeste du collectif Tsedek ! publié en février 2026.

Une proximité idéologique entre sionistes et antisémites

On a là affaire à un livre savant. Autant sur le passé du mouvement sioniste que sur son actualité. Par exemple sur les liens qui unissent la droite sioniste américaine aux diverses fractions de Maga, et tout particulièrement celles qui entretiennent des propensions antisémites ; sur le pourquoi de ces étonnantes alliances, mais aussi sur les tensions internes qu’elles suscitent. Lorsque l’influenceur de premier plan de la mouvance Maga Charlie Kirk est assassiné, « Candace Owens, l’enfant terrible du mouvement, fait courir le bruit que Kirk a été liquidé… par le Mossad », note Feher. Le vice-président américain J. D. Vance, pour sa part, promet à ses partisans qu’ils vivront bientôt « dans une nation chrétienne où ils n’auront plus jamais à s’excuser d’être blancs ». Voilà qui va rassurer les juifs américains… C’est cette atmosphère ambivalente de liens de grande proximité idéologique entre le sionisme et le régime de Donald Trump — c’est-à-dire le suprémacisme blanc, le mépris pour le droit international, l’ethnonationalisme religieux, etc. —, proximité liée à une poussée antisémite importante qui ne ressort pas des milieux « islamo-gauchistes », mais précisément du sein même de Maga — « pour les amateurs de complots (…), les juifs demeurent des objets de phobie difficilement remplaçables », écrit Feher — c’est donc bien cette atmosphère nauséabonde, validée par les plus hauts dirigeants israéliens, qui amène les jeunes juifs américains à chercher aujourd’hui une alternative au dogme sioniste.

La dernière partie de l’ouvrage est consacrée au débat autour de la figure du juif comme paria. On y retrouve entre autres, mais sans surprise, le rapport de Hannah Arendt à cette thématique, et celle d’un précurseur moins connu : Bernard Lazare, un juif français « assimilé » que l’affaire Dreyfus transforme initialement en militant très actif de la lutte contre l’antisémitisme, puis en porte-voix du sionisme. Il prend la parole au deuxième Congrès sioniste en 1898, avant… de s’en détourner et de rompre avec son fondateur, Theodor Herzl. Dans les deux cas, il s’agit de deux intellectuels juifs qui, attirés un premier temps par le sionisme, en viennent à manifester à son égard le plus grand scepticisme. Cette rupture est souvent celle dans laquelle s’engagent de plus en plus de jeunes juifs américains.

Dans son livre exceptionnel Le Siècle juif (La Découverte, 2008), qui traite du destin des juifs d’Europe centrale et orientale du milieu du XIXe siècle jusqu’au milieu du XXe, Yuri Slezkine divise l’humanité entre les « apolliniens » et les « mercuriens ». Les premiers symbolisent l’enracinement dans la glaise, l’ethnicisme, la pensée grégaire. Les seconds sont des passeurs : passeurs de frontières, passeurs d’idées. Les juifs qu’il étudiait étaient révolutionnaires, cosmopolites et universalistes, et il les voyait comme l’incarnation du type mercurien. Slezkine se préoccupait peu des sionistes, champions du nationalisme ethniciste.

Cinq ans plus tard, Enzo Traverso consacrait un ouvrage à « la fin de la modernité juive » (La Découverte, 2013). Le succès du sionisme comme celui de l’insertion des juifs aux États-Unis avaient consacré, selon lui, leur transition de la révolution vers le conservatisme.

Feher induit que Traverso pourrait bien s’être trompé. Les campus américains sont désormais remplis de jeunes juifs en passe de rupture radicale avec Benyamin Nétanyahou et consorts. Mais parviendront-ils à leurs fins ? Réussiront-ils à élargir leurs rangs au-delà des États-Unis ? L’auteur ne tranche pas, les temps présents étant plus qu’incertains. En attendant, il craint visiblement que « le coming out spartiate » d’Israël proclamé par Nétanyahou récemment ne conduise à une nouvelle « déportation massive des Palestiniens », une idée dont il constate qu’elle « fait l’objet d’un large consensus » dans la population juive israélienne. « Redevenir juif » pourrait prendre du temps.  

[Source : www.orientxxi.info]

domingo, 9 de agosto de 2026

A memoria patrimonial das estradas: máis de medio centenar de gasolineiras abandonadas en Galicia

 

Escrito por David M. Sobrino Platas 

A paisaxe viaria galega garda siluetas de formigón, cubertas de chapa e illas de surtidores que quedaron sen voz. Na comarca de Bergantiños e contorna, nomes como Buño, Cances, A Lagoa (Vimianzo) ou Anxeriz son os de localidades que forman parte dese catálogo de estacións clausuradas que aínda permanecen ao pé da estrada, algunhas empapeladas de grafitis e outras empregadas como aparcadoiros improvisados.

Segundo recollen algúns medios, a dinámica cambiou coas novas conexións, e isto tamén nos fala da historia das nosas estradas: instalacións moi utilizadas no pasado acusaron a apertura de vías alternativas e a reordenación do tráfico, mentres outras aínda resisten por fidelidade da clientela ou por atoparse en nodos con múltiples accesos.

Non todo é declive. En Bértoa houbo reactivación tras anos de abandono, e a gasolineira da rúa Poñente amosa movemento para unha posible reapertura, mais o balance xeral en Galicia deixa unha cifra elocuente: 59 peches documentados (A Coruña 24, Pontevedra 22, Lugo 9 e Ourense 4), segundo o rexistro gráfico e descritivo recompilado por Julio César López Vázquez (Bazarra), presidente da Asociación de Estacións de Servizo da Coruña e vicepresidente da Federación Galega de Estacións de Servizo (FEGAES), xunto a compañeiros do sector.

O propio Julio Bazarra, que tamén é directivo en entidades estatais do sector, sintetiza tres grandes eixos que explican parte do fenómeno.

Por un lado, pon de manifesto os cambios normativos e de mercado: a partir de 1980 simplificouse a apertura de estacións e reducíronse distancias mínimas e en 1992 rematou o monopolio de Campsa, abrindo un mercado moito máis competitivo. A marxe real por litro é estreita —gravada por impostos e custos fixos (persoal, mantemento, subministración eléctrica e de auga, seguridade e control ambiental)—, de modo que as estacións sen estudo de demanda (IMD) suficiente non cadran números. Exemplos como O Empalme (Tordoia) ou E.S. A Castriz (Santa Comba) ilustran ese límite.

Por outro lado, fálanos tamén de xestión e modelo de servizo: houbo empresariado que non profesionalizou cadros nin diversificou (tenda, lavandería, lavado, servizos loxísticos), mentres a competencia apostaba por perfís autoservizo/low-cost e por retail ampliado. Algunhas estacións do centro de Carballo pecharon longas tempadas; unha desapareceu e dúas sobreviviron alugadas a novos xestores que mudaron o modelo. A frase feita no gremio —”eu gasolinero, non tendeiro“— resume esa resistencia ao cambio que, segundo Bazarra, pasou factura.

Finalmente, menciona as dimensión e localizacións destas gasolineiras: unidades de subministración mínimas (un só surtidor) quedaron obsoletas onde a clientela esixiu aseos, aire e auga. No extremo contrario, as macroestacións sobredimensionadas en contornos rurais non cubriron custos. Cita As Travesas (Carral) ou a E.S. A Lagoa (Vimianzo) como exemplos de instalacións excesivas para a demanda.

A isto engádense contratos de subministración en exclusiva moi longos (máis de 25 anos) asinados ao fío da fin do monopolio, que hoxe impiden renegociacións adaptadas á conxuntura. Entre os casos afectados, Buño e unha estación de Ordes na N-550 figuran como paradigmáticos.

O impacto das novas vías e a perda de grandes clientes

A apertura de autovías e corredores muda fluxos e hábitos de parada. O que foi negocio próspero pode caer en poucos anos se a nova traza desvia o tráfico e invisibiliza a área de servizo. Montesalgueiro (Aranga, na N-VI) aparece nos relatos sectoriais como símbolo desa viraxe. Ao tempo, frotas de transporte, empresas de reparto e explotacións agropecuarias —antes clientes cativos—instalan depósitos propios e compran directamente aos operadores, reducindo ventas a pé de pista. A E.S. A Raña non soportou a perda dese consumo intensivo.

Determinadas decisións agravaron situacións límite. A obrigatoriedade de mantemento de servizo 24/7 en marzo de 2020 —con mobilidade restrinxida— acabou co peche da E.S. de Celas de Peiro (Culleredo). E o desconto de 20 céntimos por litro pola guerra de Ucraína, que as gasolineiras tiveron que adiantar ata recibir o reembolso, provocou baixas como Páramos (Santa Comba) e Guitiriz. “Estaban tan descapitalizadas que non eran capaces de adiantar os 20 céntimos“, explica Bazarra, quen alerta doutra fronte: a adaptación a sistemas de control e facturación máis esixentes pode tensionar pequenos negocios con escasa conectividade.

Mentres o mercado cambia, hai quen documenta o pasado recente. Xosé Luis Martínez, afeccionado das estradas e autor do blogue Carreteras en Galicia, elaborou un mapa colaborativo con tres categorías: ‘Gasolineiras abandonadas’, ‘Surtidores’ e ‘Gasolineiras desaparecidas’. “Quixen ir máis alá”, explica: “Fixen o mapa para dar a coñecer este patrimonio que había nas estradas“. O traballo incorpora peches recentes xunto a vestixios moi antigos —como unha estación desaparecida na Coruña, na zona de Catro Camiños, hoxe substituída por edificios— e axuda a ler épocas: a explosión de aperturas, a mudanza de traxectos coas autovías e a deriva cara ás áreas de servizo.

No curto e medio prazo, o sector recolócase entre estacións autoservizo sen persoal e áreas multienerxéticas. “Prevense moitísimos peches“, admite Bazarra, que debuxa un escenario no que as estacións integren ata 13 produtos: cargas eléctricas (rápidas e lentas), varios gases, hidróxeno —”primero para pesados“— e combustibles con emisións netas cero. Sobre a cota do coche eléctrico, opina que non superará arredor do 20% porque moitas recargas terán lugar na casa. En paralelo, alerta do risco de baleirar o mapa de servizos no rural: “Meter usuarios vulnerables —motos ou microcoches— en cabeceiras de comarca con tráficos densos non é o máis axeitado“. Neste senso, as asociacións promoven que as estacións que quedan sexan puntos de servizo comunitario (tenda, operacións bancarias básicas, desfibriladores…), co obxectivo de manter actividade e utilidade social.

Un mapa para non esquecer a historia ás beiras das estradas:

 

Unha historia con final aberto  

A foto fixa de hoxe amosa surtidores abandonados, naves baleiras e marquesiñas oxidadas en moitas estradas secundarias. Porén, tamén hai reaperturas puntuais e novos formatos que compiten en prezo e servizos. Entre cifras como 59 peches en Galicia e 33 estacións activas na comarca de referencia, a reconversión seguirá marcando quen queda e como queda. Se algunhas instalacións non puideron cos custos nin co tamaño, outras estarán chamadas a compactar servizos, innovar no mix enerxético e anclarse ao territorio. O mapa cidadán e os rexistros do sector deixan constancia do que xa foi. O que suceda a partir de agora dependerá da capacidade de adaptación e da atención ao rural, onde unha gasolineira pode ser moito máis ca un punto de reportaxe.

 

[Fonte: www.historiadegalicia.gal]


terça-feira, 7 de julho de 2026

La ruptura suicida de Israel con Estados Unidos

Israel está volviendo a su último aliado importante en un acto de arrogancia suicida. 

Cuando un judío en una estrella, por el Sr. Fish

Escrito por Chris Hedges (substack del autor El Informe Chris Hedges)

Israel está saboteando las negociaciones con Irán y alejando a su último aliado importante al negarse a detener sus ataques contra el Líbano y retirarse de la ocupación del sur. Está decidido a reavivar una conflagración regional que podría llevar a Irán a cerrar permanentemente el estrecho de Ormuz y sumir a la economía mundial en una depresión global. Y continúa su genocidio en Gaza.

Israel está contaminado por el racismo y la violencia genocida. Está cegado por una repugnante superioridad moral. Está corrompido por una clase de multimillonarios sionistas en Estados Unidos que utilizan su riqueza para manipular la política exterior en beneficio de los intereses israelíes. Posee un arsenal nuclear que los funcionarios israelíes han amenazado repetidamente con usar.

Es una amenaza para la región. Es una amenaza para sí misma. Y es una amenaza para nosotros.

La primera ronda de una reunión cuadrilateral entre Estados Unidos, Irán y los mediadores pakistaníes y qataríes, celebrada el domingo en Suiza —donde la delegación iraní se negó a participar en el apretón de manos y la fotografía conjunta previstos con sus homólogos estadounidenses— se centró en la implementación por parte de Estados Unidos de los compromisos establecidos en el Memorando de Entendimiento (MdE) para un período preliminar de 60 días.

Pero el cierre del estrecho de Ormuz, tras los ataques israelíes contra el Líbano, interrumpió las conversaciones. El cierre provocó otro de sus habituales berrinches, cuando, según se informó, le dijo al corresponsal de Fox News, Trey Yingst, que había advertido a los negociadores iraníes que si el estrecho de Ormuz permanecía cerrado, «ni siquiera podrían regresar a su maldito país».

Cuando se le informó que el presidente iraní Masoud Pezeshkian sigue defendiendo el derecho de Irán a enriquecer uranio —un derecho garantizado por el Tratado sobre la No Proliferación de las Armas Nucleares, del cual Estados Unidos fue cofundador—, Trump habría dicho: «[El presidente Pezeshkian] debería controlar su lenguaje. Más le vale espabilar o nos apoderaremos del resto del país».

«Irán debe impedir de inmediato que sus aliados bien pagados en el Líbano causen problemas», añadió Trump en una publicación en Truth Social, refiriéndose a Hezbolá. «Si no lo hacen, volveremos a golpear a Irán con mucha fuerza, igual que la semana pasada, ¡pero aún más fuerte!».

Las amenazas de Trump provocaron que la delegación iraní abandonara la sede suiza, mientras que Ghalibaf desestimó las diatribas de Trump en una publicación en X. «¿Es que nunca se paran a pensar que si sus amenazas hubieran surtido efecto, no habrían llegado a esta desesperación? No le damos ninguna importancia a las amenazas de los estadounidenses», afirmó.

Según la agencia de noticias IRNA, la reunión concluyó con el acuerdo sobre una hoja de ruta de 60 días para alcanzar un acuerdo final y el establecimiento de mecanismos para impulsar las negociaciones técnicas en el marco del memorando de entendimiento.

La visión israelí de un “Gran Israel”, diseñada para garantizar el dominio militar de Israel en todo Oriente Medio, depende de aprovechar la riqueza y el poder militar de Estados Unidos.

Más de dos tercios de las principales armas y municiones que Israel importa —sin las cuales no podría llevar a cabo su genocidio contra los palestinos, convertir el sur del Líbano en un paisaje lunar ni bombardear Irán, Siria y Qatar— son fabricadas y suministradas por Estados Unidos. Y debido a que el lobby israelí ha controlado el Congreso durante décadas, a que sus aliados sionistas vigilan y controlan los medios de comunicación, a que es capaz de desviar decenas de miles de millones de dólares de los contribuyentes estadounidenses para financiar su aventurismo militar, Israel ignora sus propias limitaciones. Está dispuesto a perjudicar a sus aliados, incluidos los Estados Unidos, en beneficio propio.

Y eso es precisamente lo que pretende hacer ahora. Incluso la obtusa administración de Donald Trump, que ha gastado más de 34.000 millones de dólares en la guerra con Irán y que WarCosts estima en más de 214.000 millones de dólares si se tienen en cuenta los costes económicos más amplios, se ha dado cuenta de esto.

Israel está furioso por el memorando de entendimiento, firmado virtualmente el miércoles, que deja la disposición de las reservas de material nuclear enriquecido iraníes para negociaciones posteriores, levanta el bloqueo naval estadounidense, libera los activos iraníes congelados y otorga exenciones para permitir las ventas de petróleo iraní.

El memorando de entendimiento declara la «cesación inmediata y permanente de las operaciones militares en todos los frentes». Propone un período de negociación de 60 días antes de alcanzar un acuerdo final, un Fondo de Reconstrucción y Desarrollo de 300 mil millones de dólares, la retirada de las fuerzas estadounidenses de la periferia de Irán y el levantamiento de todas las sanciones internacionales y unilaterales.

La retórica desatada por políticos y analistas israelíes contra Trump y su administración por el Memorando de Entendimiento —supuestamente negociado sin participación israelí— es virulenta. Nadie en la administración Trump es inmune. Los desafortunados enviados especiales de Trump y sus descarados aliados sionistas, Steve Witkoff y su yerno Jared Kushner, fueron tildados de «dos judíos» por Yinon Magal, exdiputado y ahora analista cercano a Benjamin Netanyahu. Trump es un «perdedor». El vicepresidente JD Vance es un «sinvergüenza». «Israel Hayom» —el periódico israelí propiedad de la multimillonaria Miriam Adelson, una de las mayores donantes de Trump— acusó a Trump en un artículo de opinión de traicionar a Israel.

“Si yo formara parte del gabinete del gobierno israelí, probablemente no estaría atacando al único aliado poderoso que me queda en todo el mundo”, replicó Vance.

Resulta más que irónico que Israel empuje a Trump —quien desprestigia la palabra soborno— a oponerse a Israel. Pero Israel ha abusado de su poder. El mundo árabe y musulmán, así como el Sur Global, detestan a Washington por su apoyo al genocidio y la traición a los palestinos. Israel y sus partidarios sionistas incitaron a Estados Unidos a librar guerras en beneficio de Israel en Irak, Libia, Siria y, posteriormente, otra guerra con Irán. Los fracasos de la alianza y la guerra han convertido a Israel y a Estados Unidos en estados parias.

Ahora, Israel se está volviendo contra el único aliado que le queda.

El hecho de que Estados Unidos no siga subordinando sus intereses a los de Israel, incluso a costa de un suicidio económico, es, a ojos de los sionistas que se creen con derecho a todo, imperdonable. Israel espera que la clase multimillonaria sionista y el lobby israelí en Estados Unidos, como en el pasado, se dobleguen ante su voluntad.

La Casa Blanca de Obama firmó un memorando de entendimiento en 2016 con Israel, comprometiéndose a proporcionar 3.800 millones de dólares anuales en ayuda militar entre 2019 y 2028. El Congreso autorizó 17.900 millones de dólares adicionales en ayuda militar a Israel para mantener el genocidio.

Se estima que, entre 1946 y 2024, Estados Unidos proporcionó a Israel más de 300.000 millones de dólares en asistencia militar y económica, ajustados a la inflación.

Según las estimaciones de la Universidad de Brown, el coste de las guerras estadounidenses en Irak y Afganistán oscila entre los 4 y los 6 billones de dólares, gran parte de los cuales se pagarán en las próximas décadas en forma de prestaciones médicas y por discapacidad a los veteranos de guerra y sus familias.

Esta vez el precio es demasiado alto.

La derrota de Israel y Estados Unidos en la guerra contra Irán ha asestado un golpe mortal al proyecto del «Gran Israel» y a los Acuerdos de Abraham. Ha debilitado la presidencia de Trump, disparando la inflación, hundiendo su índice de aprobación a niveles pésimos, paralizando las economías de los aliados del Golfo y amenazando el control republicano de la Cámara de Representantes y el Senado en las elecciones de noviembre.

Israel no tiene intención de complacer a Trump. Le da completamente igual lo que le pase a él, a su administración o las consecuencias de la inminente catástrofe económica. Pero Trump, que siempre ha velado y siempre velará únicamente por sus propios intereses, no se sacrificará por el beneficio de nadie ni por ideales utópicos.

Los líderes israelíes están tan desconectados de la realidad que amenazan con ir a la guerra con Irán sin Estados Unidos. Avigdor Lieberman, exministro de Defensa y actual líder del partido de extrema derecha Yisrael Beiteinu, ha pedido a Israel que construya una fuerza de misiles balísticos y ha dicho que, si estuviera al mando, ordenaría al Mossad que derrocara al gobierno iraní.

Israel no tiene intención de abandonar el sur del Líbano, los Altos del Golán —y otras zonas de Siria que comenzó a ocupar tras el derrocamiento de Assad—, Gaza —donde controla el 70% del territorio— ni de detener su brutal limpieza étnica en Cisjordania. Su objetivo es encontrar algún lugar en el mundo donde trasladar a los dos millones de prisioneros de facto del campo de concentración de Gaza. Los palestinos en Gaza siguen siendo masacrados —más de 1.000 han muerto a manos de Israel desde que entró en vigor el supuesto alto el fuego en octubre pasado— y viven hacinados en campamentos de tiendas de campaña superpoblados , sin suficiente comida, agua potable ni atención médica.

Estos objetivos pueden ser alcanzables a corto plazo, pero a largo plazo presagian el fin del Estado sionista. Los demócratas se están deshaciendo cada vez más del lastre del Comité de Asuntos Públicos Estadounidense-Israelí (AIPAC), que respaldó a más de 100 republicanos que votaron en contra de la certificación de los resultados de las elecciones presidenciales de 2020. Los republicanos partidarios de «Estados Unidos Primero» y la derecha están replegándose a su antisemitismo tradicional.

El genocidio desenmascaró a Israel y expuso su oscura y sanguinaria naturaleza ante la comunidad internacional. La guerra contra Irán, que Netanyahu presentó como una victoria fácil, dejó al descubierto la cínica manipulación de Israel sobre Estados Unidos ante la Casa Blanca de Trump.

Los israelíes, embriagados por la fantasía de ser el pueblo elegido, no tienen amigos. No tienen aliados. Tienen a quienes utilizan y a quienes masacran.

“Basta de ayuda descabellada sin condiciones, sino de una condición adjunta a cada dólar y a cada misil”, escribe el periodista israelí Gideon Levy .

O te comportas o pagas las consecuencias. Ya no puedes hacer lo que te plazca: asesinar, abusar, violar la soberanía nacional y el derecho internacional con impunidad. En este contexto, Israel ya no podrá seguir desafiando a la comunidad internacional, para la cual no hay tema más unificador que la oposición a la ocupación.

Lo quiera o no, Israel tendrá que tener esto en cuenta. Ya han aparecido las primeras grietas, y de qué manera: un acuerdo con Irán ignorando por completo a Israel, que durante años ignoró a Estados Unidos y al mundo entero. Esto es solo el principio: un mundo horrorizado por lo que Israel hizo en la Franja de Gaza exigirá rendición de cuentas. Un Estado genocida ya no puede ser el favorito del mundo occidental. Un Estado cuyos ciudadanos perpetran pogromos a diario, con la cooperación de sus fuerzas armadas, no formará parte de la comunidad internacional. El sueño empieza a hacerse realidad. Será una pesadilla.

Se acabó el juego. El dominio israelí del sistema político estadounidense está llegando a su fin. La incapacidad de Israel para interpretar la opinión pública estadounidense e internacional —o la de su propia población, donde más del 90% cree que Israel perdió la guerra contra Irán—, junto con su obstinada creencia de que sus antiguas palancas de poder aún funcionan, evidencian un liderazgo que se ha vuelto sordo, mudo y ciego. Puede causar, y causará, mucho daño. Puede infligir, y causará, más muerte y sufrimiento. Pero se está autodestruyendo. 

 

[Fuente: www.gerardodelval.com]