Unha cousa de nada

 

Escrito por Diego Ameixeiras

Colleume unha chuvia inesperada mentres paseaba só pola praia, nunha estampa digna dun drama bergmaniano, co remate do verán xa non horizonte. Non me importou. Ou areal estaba deserto e penso que durante aqueles minutos de orballo, coa vixilancia alternante dun par de gaivotas, non fixemos mala parella. Defendía Borges nun dous seus poemas máis soados que a chuvia é unha cousa que sempre acontece non pasado, e hai razóns dabondo para elevar ou pensamento do mestre arxentino a axioma. A chuvia, gran fornecedora de flashbacks, traballa en nós convertida nun retrovisor de primeira categoría. Exerce con destreza a arte de rebobinar imaxes ante vos nosos ollos. Pero en ocasións, consciente dous seus poderes, tamén sabe proxectarse en dirección ao futuro. Así interpretei ou significado desa repentina poalla que me acompañou mentres camiñaba pola beira, coma unha sorte de mecanismo propulsor cara a algunha mutación por experimentar. Supoño que se explica porque acaba de arrincar setembro, un mes ao que lle confiamos promesas e aspiracións. Ou a que escribo estas liñas mentres escoito Changes, ou tema orixinal de Black Sabbath que Charles Bradley transformou hai uns anos nunha emocionante peza de soul, capaz de encoller vos estómagos dous temperamentos máis duros e imperturbables. Ou tamén a que me veu agora á cabeza outro verso de beleza chuviosa, este de Uxío Novoneyra: «Chove para que eu soñe». Son días, vos primeiros de setembro, nos que a miúdo apetece modificar algo, sexa baixo a sorpresa dun ceo que ennegrece de súpeto ou baixo vos efectos euforizantes dun soño. Momentos de novas ventilacións. Regresamos á rutina, aos camiños marcados, ás obrigas inaprazables, pero sempre co desexo segredo de reformar unha disposición, un ánimo, un costume. Ou que sexa, pero cambiar. Eu ando nesas dende que comezou ou mes. Non absorbente proceso de reparar algo de portas para dentro, pero sen saber aínda onde debo localizar exactamente a reforma. Consólame saber que ninguén nace xeógrafo de se mesmo. Cando me colleu a chuvisca ou outro día na praia pensaba a fondo niso: en alterar unha práctica, unha visión, un obxectivo, unha ruta. E non cheguei a ningunha conclusión que pague a pena reproducir aquí. Só seguín camiñando, sen alterar demasiado ou ritmo, mentres a poalla dedicábase a facer tranquilamente a súa tarefa. Unha cousa de nada. Se ou penso ben, creo que foi un gran cambio.

 

[Ilustración: SIRO - fonte: www.lavozdegalicia.es]