Escrito por Ramón Nicolás
Con todo, non
sospeitara que aquel secuestro e, sobre todo, os seus principais protagonistas
-Velo, Galvão e Sotomayor- puidesen converterse no fío que sutura unha proposta
narrativa híbrida -velaí as páxinas de filiación xornalística, biográfica e
ficcional por xunto- que vén da man, grazas á tradución de César Lorenzo,
de José
Ignacio Carnero.
Teño para min
que Os
fabuladores é talvez algo máis que a historia e o desenvolvemento
daquel intento de denunciar diante da opinión pública mundial as ditaduras de
Franco e Salazar, cunha clara vontade propagandística. Algo máis, pois, alén do
relato, Carnero fai que traspasemos ese delgado gume que separa os soños do que
non o son con naturalidade e fai que funcione o pacto de complicidade que nos
pide desde o comezo. Ademais, case engadiría que a novela brilla cando adopta
esa tonalidade narrativa a cabalo entre o xornalismo e a ficción, construíndo
con transparencia -e coido que non é doado- unha etopea dos tres protagonistas
grazas a un proceso de busca que adquire a categoría de obsesión para iluminar
ángulos escuros e, abofé, para deseñar os desexos, contradicións e expectativas
de Galvão, Velo e Sotomayor, sen esquecer reconstruír o final de cada un deles
cando xa non albiscaban Ítaca ningunha. A poeira que trae o tempo e o esquezo
canda si converteunos en símbolos se se quer dun tempo extinguido. A estrea
inminente da curtametraxe documental “Expediente Xosé Velo”, dirixida por Aser
Álvarez, afondará seguramente neste sentido.
J. I. Carnero
Os fabuladores
Aira, Allariz,
288 páxinas, 19,90 €, 2026
[Fonte: cadernodacritica.wordpress.com]

Sem comentários:
Enviar um comentário