Versión táctil

 

Carlos Drummond de Andrade.

Escrito por Diego Ameixeiras

Timbrou o carteiro a media mañá. Transportaba unha necesidade, un desexo, unha ambición dentro dun sobre. Traía un libro. Un libro descatalogado dende hai anos, un volume que se resistía a caer nas miñas mans. Non cometín o erro de precipitarme. Improvisei un ritual. Abrín a fiestra, deixei entrar aire novo na casa. Pousei o paquete na mesa da cociña, preparei café e puxen cancións de Desmond Dekker para abrilo coma se estivese nunha praia xamaicana. E alí o tiña. Despois de tanto tempo, despois dunha procura con final feliz. Entre as miñas mans, o libro. O obxecto palpable, a peza tanxible, a cousa material. Vin estes días un home nunha libraría repetindo ese mesmo xesto co que un semella calibrar a realidade da textura ansiada. Tenteando a cuberta dun exemplar do trinque igual que se recoñece unha pel, o lombo dun animal durmido, as paredes dunha casa que o sabe todo de nós. Debeuno satisfacer o tacto concienciudo da novidade porque de alí a pouco saía pola porta co exemplar baixo o brazo. Imaxineino na intimidade do fogar, sentado no sofá, baixo a luz dunha lámpada, aplicándose aínda máis na exploración do papel coas xemas dos dedos. Concentrado no rexistro minucioso da superficie. Demorando á mantenta o inicio da lectura, sorprendido pola certificación do obxecto. Desarmado ante a misteriosa constitución do libro e a súa corporalidade. Hai un poema de Carlos Drummond de Andrade que di: «Chega mais perto e contempla as palavras. / Cada uma / tem mil faces secretas sob a face neutra / e te pergunta, sem interesse pela resposta, / pobre ou terrível que lhe deres: / Trouxeste a chave?». Levo unha semana nun canellón sen saída, atrapado nun bucle preliminar. Achegándome polas noites ás palabras do último libro que entrou na casa, tan desexado, pero sen decidirme a abrilas. Detido a propósito na ribeira, nas tarefas preparatorias. Prescindindo ata novo aviso da chave que me conduce a elas, ao núcleo onde permanecen estáticas dende o abandono do seu anterior propietario. Empeñado en apalpar a envellecida arquitectura da encadernación, ratificando unha a unha as suaves dobreces do conxunto, nunha constatación enfermiza da envoltura onde se aloxa o texto. A vida avanza con enigmas acelerados. Ponse un a camiñar na infancia e andando o tempo todo se lle vai das mans, todo se lle escorre entre os dedos. Convén non desprezar a versión táctil dos soños.

[Fonte: www.lavozdegalicia.es]