Antonio Lobo Antunes, o escritor sen Nobel que converteu nun milagre a literatura

Antonio Lobo Antunes deixa este mundo tras crear algunhas das máis fermosas páxinas da historia da escritura 

Escrito por Ramón Loureiro 

Por desgraza, é certo: Antonio Lobo Antunes xa habita o que nós chamamos morte. Foise a vivir alén do río, á eternidade. E un, envolvido na dor que trae consigo a noticia da súa marcha —a noticia da desaparición dun dos máis grandes autores que lle deu ao mundo a literatura europea—, non quere dicir o que, no seu momento, xa Torga dixo de Pessoa: que o seu país o viu pasar sen preguntarse quen era. Porque o certo é que Portugal, o noso querido Portugal, o noso Portugal irmán, si foi moi consciente da grandeza da obra de Lobo Antunes. Como tamén o foi España, grazas ao esforzo, entre outros, de Dolores Vilavedra, de Mario Merlino e do conde de Siruela. Pero o mundo das letras (e que significará iso do mundo das letras...?), en xeral, non estivo á altura dun creador que abriu novas portas á escritura, como no seu momento as abriron Joyce (Si, si, Joyce, estou a dicir exactamente o que digo...!) ou Faulkner.  

E son moitos quen se pregunta, a esta hora, por que Lobo Antunes non recibiu o Premio Nobel de Literatura. Por que foise sen ese galardón que tampouco recibiu Antonio Tabucchi (como non o recibiron, polo menos ata o de agora, nin Pierre Michon nin Claudio Magris). Nós poderiamos responder a esa pregunta, e saír do paso, esgrimindo un tópico vello: que os premios, aos libros, non lles cambian nin unha soa coma; ou dicindo o que Tabucchi díxome un día, cando lle preguntei precisamente polo Nobel: que escribir é algo tan fermoso que non merece a pena perder o tempo pensando en galardóns, en cousas como esa. Pero non é bo, ou polo menos así mo parece a min, que o tempo de Lobo Antunes non fose capaz de recoñecer que tiña ante si a un escritor que fixo que as nosas vidas fosen mellores e que nos ensinou a ver máis aló as sombras.  

Hai libros que son para grandes lectores, é verdade. Libros, como os de Antonio Lobo Antunes, que esixen, de quen os le, un esforzo que ás veces roza o titánico. Pero eses libros (non están vostedes de acordo comigo...?) fan que as nosas vidas merezan ser vividas. Ningúns, e quero dicilo en voz ben alta, estaremos en débeda con Lobo Antunes sempre... e para sempre. Foise sen que puidésemos darlle as grazas, e iso, neste instante, aínda fai máis grande a nosa dor.  

 

[Imaxe: BENITO ORDOÑEZ - fonte: www.lavozdegalicia.es ]