A escritora Laura Fernández descobre a un Xullo Verne «incomprendido», con TOC e bulímico

Segundo a autora, «non podía evitar comer moitísimo e moi rápido, e logo tiña ademais sempre problemas de control de esfínteres desde moi mozo».

Xullo Verne

Escrito por Jose Oliva 

A escritora e xornalista Laura Fernández descobre no ensaio Dúas tardes con Xullo Verne o perfil máis humano do autor francés que, asegura, foi «un incomprendido, padecía trastorno obsesivo compulsivo (TOC) e ademais era bulímico». A autora indicou que a súa idea era «aproximarse a outro escritor sendo escritora e dando unha visión persoal de el», unha formulación que xa utilizou no relato de viaxes cara a territorios reais e fantásticos Hai un monstro no lago.  

O resultado de Dúas tardes con Xullo Verne (Alianza Editorial) é «unha crónica biográfica» resultado dunha viaxe de tres días a Nantes, onde visitou a súa casa-museo, que «non foi realmente a súa casa» e nese lugar puido captar unha visión de alguén que se sentiu profundamente incomprendido sempre e iso levoulle a querer expandir o mundo e facelo mellor. 

Alguén que apenas se moveu da súa casa, aínda que tivo tres barcos e escribiu en alta mar, pero soubo facer voar a súa imaxinación, describe Fernández, para quen, «Verne era unha persoa moi maniática, cun trastorno obsesivo compulsivo importante e ademais era bulímico». Sobre isto último, sinala Fernández, Verne ten unha escena moi divertida na súa vida, da que fala no libro: «Un día invitan a comer a xente e cociña unha perna de cordeiro coa súa muller, Honorine, unha viúva que se converteu na súa segunda esposa. Ao ver que os invitados tardaban, Verne comeuse a perna de cordeiro enteira, e cando xa os amigos estaban na mesa el estaba a vomitar no baño». Esta anécdota é «unha tónica constante na súa vida» pois, segundo a autora, «non podía evitar comer moitísimo e moi rápido, e logo tiña ademais sempre problemas de control de esfínteres desde moi mozo». 

Para Fernández, o valioso é que Verne «imaxinou a realidade antes de que a realidade chegase», e pon como exemplo o libro Cinco semanas en globo, onde os personaxes dispoñen dun temón no seu globo que logo os científicos desenvolveron para poder decidir en que dirección ían os globos aerostáticos. 

Globos con temón e foguetes espaciais  

O mesmo pasou cos foguetes espaciais: «A forma que ten o foguete en «Da terra á lúa» é a que finalmente deron os enxeñeiros, pero Verne xa o imaxinara moito antes».  

Cre a autora de Wendolin Kramer e Connerland que «desde un lugar moi pequeniño como a súa casa en Amiens, onde se autoexiliou, porque na capital o consideraban só un escritor para nenos, Verne fixo avanzar dalgunha forma a trama da humanidade, a nivel técnico e a nivel futurista». 

Fernández confesa que a súa relación persoal con Verne arrincou aos 8 anos, cando leu Viaxe ao centro da terra, que lle impactou moitísimo e co que pasou moito medo, porque «cando es nena créescho todo no mellor dos sentidos, e imaxinas que os personaxes están a viaxar no momento en que estás a ler o libro e cada noite méteste na cama e les un anaco máis pensando se esta xente estará viva ou non, se se queimaron», comenta. 

A virtude dos libros de Verne é, na súa opinión, que «levan ao lector a un lugar afastado, como o volcán de Islandia en Viaxe ao centro da terra, pero tamén que lle fai vivir unha experiencia que non vai vivir nunca». Despois de escribir o libro, Fernández sente a Xullo Verne como «unha especie de familiar afastado ao que queres moito na distancia».  

Aproveita o ensaio para interpelar a Verne en primeira persoa e dicirlle cousas como «aquí estou Xullo, non te preocupes, eu enténdote, a pesar de todo o tempo que pasou, sei como te sentías, sei que se portaron mal contigo».  

É curioso que durante anos Verne creu que ía ingresar na Academia francesa e cada vez que morría un académico o seu editor, Pierre-Jules Hetzel, dicíalle «este é o teu ano» e el emocionábase e agardaba que lle chegase o telegrama para anunciarlle que ía ser novo académico, pero o ansiado telegrama nunca chegou, relata. Verne, engade, é o exemplo máis claro de «ser un escritor que xera soños, pero nunca recoñecido pola suposta intelligentsia culta dos literatos».  

Fernández refírese así mesmo a Nelly Bly, primeira reporteira de xornalismo de investigación, que deu a volta ao mundo en 72 días, non en 80, seguindo os pasos de Phileas Fogg a principios do século XX. Conclúe o seu ensaio coa visita que Nelly Bly fixo ao autor de 20.000 leguas de viaxe submarina en Amiens: «Ese encontro é precioso porque Verne deuse conta de que cambiara a vida de xente concreta, como aquela mozo xornalista».

[Imaxe: A SDF - fonte: www.lavozdegalicia.es]