O fotógrafo galego Álvaro Trincado foi finalista de Lens Culture cunha serie sobre o illamento na sociedade actual
«Renacendo as súas raíces», Álvaro Trincado
Por XESÚS FRAGA
O sol do inverno proxecta contra unha parede anónima a sombra dunha árbore espida: as formas das ramas parecen crecer da silueta dunha anciá que baixa pola beirarrúa co apoio de dúas muletas. Na escena vese soidade, resistencia, dignidade.
A imaxe titúlase Renacendo as súas raíces e forma parte da serie Non acompañados coa que Álvaro Trincado Fernández (A Coruña, 1980) foi finalista do certame de fotografía de rúa convocado por Lens Culture. Seis instantáneas que Trincado ha compendiado doutras series nas que traballan e cohesiona a intención do seu autor. «A sociedade actual empúxanos a tomar decisións que nos afastan constantemente das persoas que nos rodean», reflexiona Trincado. O resultado combinado do individualismo e comportamentos efémeros desemboca nesa soidade, desamparo e incomunicación que el captura co seu obxectivo.
Xa que logo, Non acompañados incide no paradoxo que implica ese illamento forzado no que viven moitas persoas nas cidades contemporáneas. Unha contradición aparente que tamén se materializa no ámbito da imaxe: a chegada dos teléfonos con cámara desencadeou un aluvión constante de fotografías de difusión masiva pero vida fugaz. Trincado, pola contra, inicia un proceso que arrinca co «estado de ánimo» propicio e que casa vocación estética cunha formulación ética.
«Desenvolvo proxectos persoais que interpretan a miña contorna como reflexo do misterio que envolve a sociedade e as persoas que habitan en ela», describe o fotógrafo. «Normalmente fágoo a través de vínculos emocionais comúns como a intimidade, a soidade, as rutinas e as crenzas. Intento non descoidar a composición e estética visual da propia imaxe, xa que o considero unha parte moi importante na linguaxe fotográfica», engade.
A fotografía constitúe, deste xeito, unha cata para facer aflorar cuestións que os ritmos de vida actuais enterraron, ben por rapidez, ben por cubrir determinados temas coa manta dun tabú. É o que Trincado denomina «identidades ocultas», substituídas ou substituídas por «personalidades banais». «Hai persoas moi próximas que, con todo, realmente poden non chegar a coñecerse», ilustra. Outro exemplo é a imaxe ficticia que se proxecta nas redes sociais, que se alimenta precisamente do visual, en busca incesante dos likes: «É triste».
Vocación temperá
A vocación de Álvaro Trincado pola fotografía vén de lonxe. Remóntase aos seus 10 anos, cando pediu como regalo unha cámara compacta e consolidouse na adolescencia durante un decisivo curso en Estados Unidos: «Foi un punto de inflexión. Incorporeime ao equipo fotográfico do instituto e participei na edición do anuario». Ao seu regreso cambiou o diñeiro da viaxe de fin de estudos de 3.º de BUP por unha cámara réflex e habilitou en casa un cuarto escuro para revelar. A primeira nómina traduciuse no tránsito do analóxico ao dixital, formato no que Trincado traballa desde hai anos, aínda que confesa que recentemente coa serie Stranger Things entroulle a nostalxia e desenrolou algún carrete que outro.
Á hora de decidir o seu futuro laboral, Trincado preferiu optar polo deseño industrial -especializouse en mobiliario, campo no que segue traballando- e non por facer da fotografía o seu medio de vida, o que lle permite unha relación coa súa afección presidida polo autodidactismo e a reflexión. A distinción de Lens Culture proporcionoulle a reafirmación nas súas formulacións e repercusión local e internacional: participará en festivais de fotografía e no outono abrirá unha mostra no restaurante coruñés O Valentín: «Aprecio o que fan este tipo de locais por integrar a cultura na súa proposta. E, ademais, case prefiro os lugares de paso, eses sitios onde un se atopa coa arte por sorpresa».
[Fonte: www.lavozdegalicia.es]
Sem comentários:
Enviar um comentário