Un artigo
Un artigo de MONTSE GARCÍA
Paquito D'Rivera (Cuba, 1948) é un referente do jazz latino -suma 14 premios Grammy-, pero tamén destaca como compositor de música clásica e jazz. Ademais do saxofón, toca o clarinete. Todas estas facetas as mostrará nos dous concertos que ofrecerá esta semana coa Real Filharmonía de Galicia -mañá no Auditorio de Galicia (Santiago) e o venres no Teatro Colón (A Coruña)-. Unha actuación baixo a batuta de Vicent Alberola e coa participación do trío de jazz cubano Pepe Rivero Trío.Desta forma, volve actuar en Galicia despois dun ano. «Aquí atopei moitos amigos», di, e cita a Cristina Pato e o Quinteto Cimarrón, co que gravou un disco na Coruña.
-No programa hai obras que compuxo vostede, tocará o saxofón e o clarinete e interpretará pezas de moi diferentes estilos.
-É moi variado. A abertura é cunha obra que dedico a tres amigos cos que traballei de neno, Gaby, Fofó, e Miliki, Os Pallasos da Tele. Lin un libro de Miliki no que contaba a historia de Fofó, que lle escondeu o elefante ao adestrador e despois levouno a facer a denuncia á policía. ¡Imaxínache a cara do axente! [ri]. Inspireime niso e escribín El elefante e o pallaso. Despois, será un concerto que compuxen para clarinete e piano, The Cape Cod Concerto; tamén hai tangos de Piazzolla e un tributo a Charlie Parker, unha das miñas grandes influencias de neno, cando empezaba co jazz.
-Fará un tributo a un jazzista, tamén interpretará a Mozart. ¿As fronteiras entre a música clásica e o jazz son menores das que se consideran?
-É música e nada máis. Cada xénero ten as súas propias características, o que hai que facer son pequenas ou grandes adaptacións. Son os mesmos doce sons que usamos todas na música occidental, a forma de organizalo é a variante. Sempre protestei contra a división de xéneros. Claro, hai que dividilos para coñecelos; un pastor alemán non é o mesmo que un chihuahua, pero todos son cans. A música é igual.
-¿Que lle pode achegar a música clásica ao jazz e viceversa?
-Os jazzistas cando ignoran a música clásica están a ignorar séculos de disciplina musical, de compositores e de tradición. O jazz é unha música nova, a primeira gravación fíxose en 1918. Pero, por outra banda, os músicos clásicos, ao ignorar a música de jazz, están perdendo a frescura, a improvisación e a espontaneidade. É como un matrimonio, teñen que achegarse un ao outro mutuamente.
-Tamén fixo rock e compuxo ópera, tangos...
-A improvisación é onde me sento máis cómodo e o que máis me gusta facer. Pero uno dos meus compositores favoritos é Igor Stravinski.
-Este ano cumpre 70 anos e 65 deles sobre o escenario. ¿Como se mantén a ilusión?
-Pedro Iturralde vai cumprir 90 [ri], así que non ten graza cumprir 70 anos. A clave é o amor pola profesión. Non podería vivir sen a música. A miña segunda actividade é a escritura.
-¿Quedan soños por cumprir?
-Ao meu gustaríame gravar con Chick Corea. Falamos diso cada vez que nos atopamos. Tamén acabo de terminar unha peza para clarinete e chelo, que se estreará este ano ou o próximo pola Orquestra Sinfónica Nacional en Washington.
-E catorce Premios Grammys.
-Non me deixo influír demasiado por eles, non deixo que se me suban á cabeza. Hai moitos grandes artistas que nunca o recibiron, entre eles, Carmen McRae, unha das cantantes máis importantes da historia do jazz, das cinco grandes. Sempre é bo telos porque hai xente que só entende ese idioma, hai promotores de espectáculos que o idioma do Grammy é o único que entenden, pero hai grandes músicos que nunca o tiveron. Eu prefiro telos, pero iso non me sobe á cabeza.
-Prepara, ademais, un libro.
-Gústame moito escribir. Teño unha idea sobre unha parella de xemelgos nun pobo. Os dous toman camiños diversos: un vólvese un gran compositor e o outro un bandido, e reúnense ao final. Non podo contar máis [ri].
-¿Ve posible volver a Cuba?
-Cando se vaia esta xente dunha vez e convénzanse de que o sistema foi un fracaso no mundo enteiro, talvez eu poida regresar ao meu país. Cando non teña que pedirlle permiso a uns fracasados para regresar ao meu país. Sorpréndenme os letreiros da universidade aquí celebrando o comunismo.
[Fonte: www.lavozdegalicia.es]
Sem comentários:
Enviar um comentário