Pecha os ollos

«En realidade, nunca estiveches aquí regálanos outra vigorosa interpretación de Joaquin Phoenix para as antoloxías 

Un artigo de EDUARDO GALÁN BLANCO 

Coa presente película levouse o premio de interpretación na última edición de Cannes. Joaquin Phoenix é dos mellores actores da súa xeración, valente, imprevisible, tolo, exultante, tenro, poderoso. Grazas a el, marabillosas películas como Irrational man, Puro vicio, Her ou The Master son o que son, do pouco que sempre recordaremos do cine americano actual. Agora, con En realidade, nunca estiveches aquí regálanos outra vigorosa interpretación para as antoloxías, a dunha especie de detective privado que se dedica a rescatar mozas vítimas do tráfico sexual, que os amantes das etiquetas apresuráronse a cualificar como un Taxi driver do século XXI. Nada teñen que ver nin o personaxe nin a interpretación, nin a dirección nin a historia. Esta película é máis cruel, dura, confusa, dubitativa e errática que a de Scorsese. Talvez non tan boa, pero seguramente máis insana e desabrida. 

O torturado e barbado exmarine de Phoenix é un antihéroe que vive coa súa nai -unha esquelética e excepcional Judith Roberts, especializada en damas terroríficas- nun fogar fantasmal que encerra infancia traumatizada. Hai flashbacks onde Kate Easton interpreta á nai aínda nova, pedra angular da dor. Todo o que lles rodea é como unha alucinación, nocturna, ominosa, húmida, fría, neblinosa. Un día o protagonista recibe o encargo de rescatar á filla dun senador interpretado por Alex Manette. ¡Coas cloacas da política e o poder topamos!

Ekaterina Samsonov -especie de Marisol retorta- é a moza ninfa (case adolescente) roubada. O seu rostro é un enigma inquietante. O abismo rodéaa. Xestos, miradas, liñas inmateriais cruzadas no aire, nunca saberemos de verdade que lazos unen os cabos soltos da peripecia. Hai que aventurarse a supor moitas cousas que quedan en off. Todo ten un dobre sentido no mundo e a atmosfera creados pola interesante directora escocesa Lynne Ramsay, especializada en infancias truncadas ou difíciles: Temos que falar de Kevin, Ratcatcher, Morvern Calar. Son filmes que parecen dicir: está aí, pero ninguén mira. «Pecha os ollos», escoitamos.

[Fonte: www.lavozdegalicia.es]