O poeta Vicente Valero indaga a súa experiencia naquela «pobre illa»
Un artigo de HÉCTOR J. PORTO
«Por bonita que sexa a illa [Mallorca], o que puiden ver alí non fixo senón reforzar o meu apego a Eivissa, que posúe unha paisaxe incomparablemente máis reservado e misterioso. As imaxes máis belas desta paisaxe quedan remarcadas polas fiestras sen cristal do meu cuarto». Isto escribía Walter Benjamin (Berlín, 1892-Portbou, Xirona, 1940) a Jula Radt-Cohn, unha das mulleres que máis amou, o 24 de xullo de 1933, durante a súa segunda estancia nesta «pobre illa do Mediterráneo». Agora, o poeta ibicenco Vicente Valero dedica ao autor do Libro das pasaxes un extenso traballo sobre estas dúas etapas que actualiza aquel Experiencia e pobreza. Walter Benjamin en Eivissa, 1932-1933 (Península, 2001) e que o selo cacereño Periférica levará o vindeiro luns ás librerías.
Coa súa prosa medida e o seu excelente sentido narrativo, Valero indaga con rigor nas circunstancias que conduciron a Benjamin a Eivissa para, ademais, tratar de reconstruír as súas dúas estadías, en 1932 e 1933, e defender a importancia crave que estas vivencias tiveron non só nel, como persoa, senón tamén na súa obra, nas súas máis relevantes ensaios. O impacto daquel mundo insólito -que atesouraba a súa ensimesmada insularidad- en canto a «a beleza de intacta das súas paisaxes, o aspecto primitivo das súas vivendas rurais e os costumes dos seus poboadores», foi para o escritor, anota Valero, como unha decisiva viaxe no tempo, nunha época de acelerado progreso que soportaba, por certo, o ascenso do nazismo no seu país.
Valero realza o peso que o período ibicenco tivo na produción de Benjamin, desde os seus escritos biográficos aos seus relatos de ficción. Alí, apunta, trabó contacto con algúns nazis de vacacións e coñeceu ao seu último amor, a pintora holandesa Anna Maria Blaupotten Cate, e, para rematar, observou os inicios de Eivissa como foco de moda e modernidade.
[Fonte: www.lavozdegalicia.es]
Sem comentários:
Enviar um comentário