O home que morría demasiado

Julian Barnes despídese pero queda. O mago dos finais chancea connosco, novela o que se foi e o que nunca foi. E dános o importante: unha boa conversación 

Julian Barnes hai uns días en Barcelona, na presentación do que anuncia como o seu último libro, «As despedidas». 

Escrito por Ana Abelenda

Ante tanta estupidez voluntaria en Instagram hai que apelar á preguiza sen oficio, ao golpe dalgún recordo involuntario (cal madgalena de Proust) e ao sentido dun final. Ao sentido Barnes da literatura e da vida, sempre consciente del memento mori, que é, na visión entre liñas da historia que dá Barnes, como o torrezno nun gaspacho que sabe a pouco pero repite. Con memoria involuntaria nos pellizca o gran Julian cunha entrada desagradable que ten quizá unha intención de chiste para aliviar medos e tensión nAs despedidas. Así que, nesta despedida anunciada, vesche non con pano na estación, senón na sala de espera de urxencias cun paciente ao lado que che conta erros médicos cun involuntario sentido do humor.

Superado ese shock do comezo dAs despedidas, Barnes é xa un convincente Barnes, un Jules que flúe quizais como nunca na anécdota, o humor, o absurdo, con swing para o cotián esencial. Barnes non perde facultades, sabe gañar a confianza do lector cunha intimidade que mantén as distancias. Falando de nada? E de todo. Así é. Barnes anuncia que este será o seu último libro, lémbranos que vivir é unha broma infinita, que hai niveis de vida, de literatura e de verdade e, na súa variedade de anécdotas vai unha de que a certa idade non tes xa a posibilidade de facer «novos vellos amigos», só amigos novos.

Barnes dá o nivel Proust na anécdota, é un mago do paradoxo, duelo que alivia, humor que entristece pero acompaña sexa cal for a situación. E é o home que se vai pero queda. O home que morría demasiado se precipita pola escaleira do último acto da vida como un Fred Astaire das palabras.

Todo un detalle que mencione á ex-xogadora do Vilarreal Virginia Torrecilla como exemplo da forza ás veces tan desgraciada do azar. A elegancia e os cambios de opinión de Barnes sálvannos, dannos o importante: boa conversación. Desta despedida con gato (ou máis ben can) encerrado quedo cun triángulo da amizade que rememora Barnes no corazón da novela. Somos memoria, dinos. Tamén diso que desexamos e nunca chegou a ser. 

[Imaxe: Andreu Dalmau | EFE - fonte: www.lavozdegalicia.es]