O humanista inmorrente

 

Durante a Asemblea Nacionalista celebrada en 1922 en Monforte tomouse esta fotografía non mosteiro de San Vicente do Pino. Castelao (primeiro pola esquerda) aparece na imaxe con Ánxel Casal, Antón Losada Diéguez (na primeira fila, non centro), Antón Villar Ponte, Ramón Otero Pedrayo, Roberto Blanco Torres e ou poeta Manuel Antonio, entre outros

Escrito por Juan L. Blanco Valdés  

Hai un tipo de humanista inmorrente. Acó e aló, no revirado devir da historia, o humanista fai renacer as letras, as artes e as ciencias, recompoñendo os anacos dun todo esnaquizado pola violencia ou insuflando nova vida nas cinzas dunha fénix exhausta. De costume, o humanista nada contra corrente, defende o indefendible, deplora o que todos semellan adorar e descobre o bronce onde os máis só ven ferruxe. Coa teimosía característica de quen dispón dunha estatura ética allea a toda medida, o humanista volve unha e outra vez ao fulcro máis nobre da condición humana: o valor da palabra e o maxisterio da razón.  

O humanista non agarda nada, sente decotío a trabada feroz da soidade, o ferir agudo da incomprensión, mesmo as palpitacións do medo fronte á barbarie pero, na fin do camiño, enxerga sempre a luz. O humanista ten o poder da elocuencia porque posúe, ao tempo, a fortaleza do pensamento: verba e idea non son senón caras da mesma moeda.  

Un día gris da primavera de 1999, no lugar de Herdadiña, concello de Lobios, na Raia, onde 63 anos antes, outono do 36, aparecera o seu cadáver tras un paseo, celebrouse unha coroa poética na memoria do escritor e xornalista Roberto Blanco Torres, irmán de meu avó, a quen ese ano a Real Academia dedicaba as Letras. Gardo unha foto de La Voz de Galicia do acto. O meu rostro reflicte a emoción do momento en que lin a miña composición, que titulei Ou teu sangue tan próximo. Á miña esquerda está Isaac Díaz Pardo, que me observa con expresión igualmente emocionada. Entre Isaac e eu, outra persoa aplaude vigorosamente cun sorriso que transmite, creo, un chisco de satisfeito orgullo. Esa persoa, que de cativo foi Susiño de Ventosela, é (dóeme aínda o imperfecto) Xesús Alonso Montero. Contaranse por centos as manifestacións de dó e recoñecemento, máis oportunas e valiosas que a miña, pero dispoñer dunha columna semanal dun gran diario e non dedicarlle unha íntima homenaxe de respecto e admiración sería, para min, imperdoable.  

O cidadán Alonso Montero foi prolífico autor das prensas universitarias, o que me permitiu cultivar a súa amizade durante anos. Eu débolle moito. Galicia débelle todo.

[Fonte: www.lavozdegalicia.es]