Polanski, o eterno sobrevivente

O polaco errante, un xenio na picota que cumpre 90 anos e presenta filme en Venecia, segue sen poder pisar EE. UU. por violar a unha menor en 1977

Roman Polanski

Escrito por OSKAR BELATEGUI

«Nas miñas moitas premonicións de traxedia, xamais imaxinei que a miña vida e a miña profesión quedarían destruídas por ter feito o amor», reflexiona nas súas memorias Roman Polanski. En 1977, cando o realizador xa tocara a gloria no mesmísimo Hollywood tras asinar dúas obras mestras —A semente do diaño e Chinatown—, levou a unha nena de 13 anos a casa do seu amigo o actor Jack Nicholson nos outeiros de Mulholland Drive, en Los Ángeles. Tres semanas antes, sacara fotografías de Samantha Geimer co peito ao aire, tras asegurarlle á súa nai que eran para unha reportaxe da popular revista Vogue. Polanski emborrachó con champaña á pequena, forneceulle un somnífero e violouna.

O autor de Repulsión aceptou os cargos e permaneceu baixo vixilancia psiquiátrica. Pasou 42 días no cárcere en California como parte dun acordo de 90 días, pero fuxiu do país antes de que se ditase sentenza, ao pensar que o xuíz podería anular o trato e condenalo a cincuenta anos de cárcere. Geimer, que escribiu A nena: unha vida á sombra de Roman Polanski, perdooulle, non así os xuíces. No 2009 foi detido en Zúric ao recoller un premio nun festival. Tras varios meses de arresto domiciliario no seu luxoso chalé alpino de Gstaad, as autoridades suízas negáronse a extraditalo e quedou en liberdade. Non pisou chan dos Estados Unidos nin sequera cando se alzou co Óscar pola súa película O pianista.

Roman Polanski cumpriu o pasado venres 90 anos, a piques de presentar a súa nova película, The Palace, no Festival de Venecia, que arrinca o próximo 30 de agosto. «Non vexo onde está o problema. Pasaron sesenta anos. Admitiu a súa responsabilidade. Pediu perdón. Foi perdoado pola vítima, que pediu que se poña fin ao asunto», xustifica Alberto Barbeira, director artístico do certame italiano.

A polémica sempre perseguiu ao polaco errante, cuxa vida está marcada pola guerra, a violencia e o sexo. Naceu en París pouco despois de que Hitler chegase ao poder, aínda que os seus pais, xudeus non practicantes, trasladáronse a Cracovia, no corazón mesmo do Holocausto. Todos foron confinados en campos de exterminio nazis. A súa nai faleceu embarazada nas cámaras de gas de Auschwitz; o seu pai logrou sobrevivir a Mauthausen. O pequeno Roman vagó por Polonia durante a guerra, no medio do lume cruzado. Chegou a ser utilizado como branco humano polos alemáns nos seus exercicios de tiro. Nas súas memorias, relata a súa fuga do gueto de Cracovia: «O 13 de marzo de 1943, o meu pai espertoume pouco antes do amencer. Cortou tranquilamente o arame de púas cuns alicates, deume un rápido abrazo e atravesei o aramado».

Xenio precoz

Polanski foi un xenio precoz, que, aos 14 anos, era actor de teatro, e aos 20, o alumno máis avantaxado da Escola de Cine de Lodz. O coitelo na auga, Rúa sen saída, O quimérico inquilino, O baile dos vampiros, Frenético, Lúas de hiel, A morte e a doncela, O escritor, Un deus salvaxe, O oficial e o espía... As súas películas profundan na paranoia, a histeria, a violencia e o humor negro. Ofrecen ao espectador un doloroso reflexo no espello de nós mesmos. Aos seus 90 anos, segue sendo un cineasta mordaz e agudo, que ata nas cintas de encarga deixa mostra do seu inmenso talento.

The Palace, programada fóra de concurso en Venecia, é unha comedia negra rodada na cidade suíza de Gstaad e ambientada nun hotel de luxo na Noitevella de 1999. John Cleese, Fanny Ardant, Mickey Rourke, Oliver Masucci e Joaquim de Almeida cóntanse entre os seus protagonistas.

Estrear en Venecia non parece moi compatible con ser vítima da cultura da cancelación, pero seguro que a este sobrevivente de mil escándalos o Me Too non lle quita o soño. Falamos do home que finiquitó o soño hippy o verán de paz e amor de 1969, cando a súa muller, a actriz Sharon Tate, foi asasinada de dezasete coiteladas a mans dos acólitos de Charles Manson. Tiña 26 anos e estaba embarazada de oito meses e medio. Os xornalistas estadounidenses especularon acerca da vida privada do matrimonio, sementando a idea de que as drogas, a maxia e as prácticas sexuais heterodoxas contribuíran á traxedia.

«Gustaríame ser xulgado polo meu traballo e non pola miña vida», confía Polanski.

[Imaxe: CHARLES PLATIAU | Reuters - fonte: www.lavozdegalicia.es]