A difícil vida de o «mozo máis belo do mundo»

 

Un documental dispoñible en Filmin percorre a particular vida de Björn Andrésen, o actor que aos 15 anos encarnou a Tadzio en «Morte en Venecia»

Por I. CORTÉS

«Camiña, para, vírache e sorrí». Apenas cinco palabras utilizou Luchino Visconti para dirixir a Björn Andrésen, por entón un rapaz de quince anos, incapaz de adiviñar que o Tadzio ao que ía dar vida en Morte en Venecia, a película coa que o cineasta italiano adaptaba unha novela curta de Thomas Mann, cambiaría a súa vida para sempre. Porque aquel adolescente louro, de ollos grises, figura estilizada e con aspecto andróxino, ía converterse no obxecto de desexo do compositor Gustav von Aschenbach e, polo tanto, en toda unha icona de beleza masculina e un mito adorado ao redor do mundo.

Un documental titulado O mozo máis belo do mundo, dispoñible en Filmin, no marco do Atlàntida Filme Fest, percorre a particular vida de Andrésen, de 66 anos. Dirixido polos suecos Kristina Lindström e Kristian Petri, a cinta desvela como toda aquela atención esaxerada acabou pasándolle factura e como durante todos estes anos tivo que lidar cos seus demos interiores e con diversas desgrazas que sacudiron a súa vida.

Arrinca a longametraxe coa proba á que o mozo, cuxa maior ambición era ser músico, presentouse en 1970, incitado pola súa manipuladora avoa. O director, abertamente gai, viaxara por Hungría, Polonia, Finlandia e Rusia tratando de dar co rostro que buscaba para a película. Sen éxito, recalou en Estocolmo. E conta a directora do casting que cando o rapaz entrou pola porta «todo o corpo de Visconti activouse». Non o vemos porque a cámara só ten ollos para un mozo de quince anos tímido, ao que lle fan desfilar e sorrir, e cuxo rostro mostra perplexidade cando lle piden que se quite a camiseta. Non deixaron nin un milímetro da súa pel sen fotografar e o cineasta, que acuñou pronto a etiqueta de «o mozo máis belo do mundo», fai mofa diso nas roldas de prensa.

A secuencia incomoda, pero só cando un ve en que situación vive agora Björn Andrésen alcanza a ver as consecuencias de toda aquela sobreexposición. De longa melena gris e copiosa barba, Andrésen vive nun apartamento en Estocolmo que parece o último refuxio dun indixente. A cociña supura graxa e a súa noiva Jessica afánase en limpar ata o último recuncho, consciente de que os veciños e a caseira puxeron o berro no ceo. «Non merecía vivir como un home», laméntase o actor, que recentemente apareceu na exquisita Midsommar, de Ari Aster.

Cunhas imaxes de arquivo reveladoras -filmounas a propia avoa de Andrésen, que acompañou ao actor durante a rodaxe cunha Super 8 e incluso tivo un pequeno papel diante das cámaras-, o documental debulla como foi unha rodaxe no que Visconti asegurouse de que todo o equipo fose gai e prohibiu que «ninguén mirase a Tadzio aos ollos».

Cando se estreou en Cannes, lembra Andrésen, «comezou o circo». Tiña 16 anos e ao seu redor pululaba «un enxame de muricegos, admirábanme, absorbíanme e iso non pode ser unha boa base para a túa autoestima», se sincera. Coa película xa acabada, lembra que o levaron a un club gai e aquilo pareceulle o inferno. «Estaba todo cheo de miradas viciosas, sentía que me facían mamadas coa mente. Bebín todo o que caeu nas miñas mans só para acalalo e non lembro como cheguei a casa».

O documental leva ao seu protagonista a Xapón, onde tivo unha fugaz carreira como artista pop en xaponés, ademais de servir de inspiración a artistas de manga como Riyoko Ikeda. Pero tamén profunda na complicada relación coa súa filla, a desaparición da súa nai ou como lidou coa morte do seu propio fillo, nunha noite de excesos.

 

[Fonte: www.lavozdegalicia.es]