Woody Allen: «Nunca fun vítima dunha caza de bruxas»

Desafiuzado en Hollywood tras as acusacións de abusos sexuais da súa fillastra, estrea en España «Día de choiva en Nova York»

 Allen estrea agora en España «Día de choiva en Nova York»

por OSKAR BELATEGUI

O pasado 10 de agosto, Woody Allen reservou un oco pola tarde para recibir a este xornal nunha suite do hotel María Cristina. Durante o resto do día había estado ocupado na película que rodaba en San Sebastián. Con todo, o motivo da entrevista era outra cinta, Día de choiva en Nova York, filmada fai un par de anos e retida pola súa produtora, Amazon Studios, desde que Allen está no ollo do furacán do movemento #MeToo. Afable, este mito do cine de 83 anos esquiva as preguntas sobre as acusacións de abusos por parte da súa fillastra Dylan Farrow, aínda que nega ser vítima dunha caza de bruxas. 

-«Día de choiva en Nova York» é a historia dunha aprendizaxe, pero ¿que aprende en realidade o protagonista? 

-Aprende que na vida tes que buscar os teus propios soños e non o que os teus pais esperan que consigas. Gatsby descobre que a súa nai é moito máis interesante como ser humano do que el pensaba. 

-Cúmprense cincuenta anos de «Toma o diñeiro e corre ». ¿Algunha vez pensou que a súa carreira ía ser tan lonxeva? 

-Non, nunca pensei que ía ser tan longa e prolongada. Aínda me asombro por iso, só hei ter boa sorte ano tras ano. É incrible a sorte que hei ter desde a miña primeira película. Cando a rodei nin eu nin o estudo tiñamos experiencia, así que me deixaron facer o que quixen e nunca me molestaron. Fixen un traballo moi malo, pero o filme tivo moito éxito. Cada unha das miñas películas foi unha experiencia afortunada. Ata cando fixen unha mala película o público e os críticos foron moi amables comigo. Cando me saía ben me encomiaban e eran xenerosos. 

 -¿Cre que segue gozando desa sorte coas actuais circunstancias? 

-Si, si. A miña sorte continúa. Gozo rodando e son afortunado porque teño un pequeno pero leal grupo de xente que me segue en todo o mundo. As miñas películas non son caras de facer, fágoas e os meus seguidores están sempre aí. Ninguén perde diñeiro e eses espectadores leais son os que me seguen dando diñeiro para o próximo traballo. Eu continuarei a medida que eles me sigan e iso permita que as miñas longametraxes se financien.

 -¿Como levou que «Día de choiva en Nova York» teña estado tanto tempo retida por Amazon? ¿Foi unha experiencia difícil? 

-Día de choiva en Nova York só foi complicada porque non chovía cando a rodamos. Facía sol todos os días e nós tivemos que fabricar a choiva. Pero non foi difícil, rodeina en Nova York, unha cidade que coñezo perfectamente, e os actores estiveron marabillosos. Estou moi satisfeito dela. 

 -Pero todo o que veu despois, como a decisión do actor protagonista, Timothée Chalamet, de doar o seu salario polas acusacións contra vostede. 

-Ah, si. Acabarase estreando en Estados Unidos. A min todo o que ocorre despois de facela non me importa. Eu gozo facéndoa, vivo para rodar. Cada vez que fago unha película non a volvo a ver. Non a volvo a repasar nin a ler sobre ela. Entrégolla aos produtores e sigo cara a adiante para facer outra. A diversión reside no feito de rodala, o que ocorre despois é algo que eu non podo controlar. Ródoa e entrégoa. A algunha xente gustaralle e a outros poida que non, iso depende deles. A min realmente non me importa. Sempre hei ter moita sorte, porque en xeral as miñas películas gustaron. E o mesmo ocorrerá con Día de choiva en Nova York. Creo que se vai estrear en case toda Europa e oxalá lle guste a moita xente. E nalgún momento tamén o fará en Estados Unidos. Non saberei que pasará porque estarei con outra película, con esta que rodo en España e que acabo nuns días. 

-¿Chegou a pensar que «Día de choiva en Nova York» ía ser o seu último traballo? 

-Non. Cando a estaba facendo xa me expuxeron rodar esta en España, nunca pensei que sería a miña última película, nunca o fago. E si fose a última, daríame igual. Estaría igual de contento. Porque entón escribiría libros ou obras de teatro. Non me importaría. A xente xa me pregunta pola miña próxima película o ano que vén e si pode investir nela. Tarde ou cedo chegará a última película. Pode ocorrer que alguén me diga que vai deixar de investir no meu cine e entón non farei máis. 

 -¿Sufriu vostede unha caza de bruxas? 

-Non. Non quero falar diso. Nunca fun vítima dunha caza de bruxas. Pregúntame sobre Día de choiva en Nova York. Fun un tipo con moita sorte, alguén bendicido. 

-¿Refúxiase no traballo para abstraerse de todo o que lle está pasando nos últimos anos? 

-Non quero contestar a esa pregunta, séntoo. ¿Que si me escondo no meu traballo? Levo facendo cine os últimos cincuenta anos. Sempre fago o mesmo: acabo unha película e empezo outra. Facíao fai dez, vinte e cincuenta anos. Que me refuxio no traballo está na cabeza de non se que persoas. Eu só traballo. 

-Hai unha frase na súa última película que di que o sexo e a morte móveno todo.

-Así é, serve para todo o mundo. Tennessee Williams, Ernest Hemingway e Tólstoi dun xeito ou outra sempre falan de sexo e morte. Os problemas da vida, os teus romances. O sexo é ás veces aburrido, a morte e os temas existenciais ás veces son moi dramáticos. Pero todo o mundo está a escribir sobre o sexo e a morte todo o intre. 

-¿Chegou a algunha conclusión sobre a morte, que tanto tratou no seu cine? 

-Sigo estando en contra dela, non creo que sexa nada bo. Pensar que vas pola vida sabendo que a morte che espera ao final non é un pensamento agradable. Iso tolea á xente e lévaa a facer cousas terribles, convértelles a algúns en neuróticos. Sería todo máis agradable si houbese un sistema diferente. Pero non o hai, en calquera momento pode pasarche algo terrible e tes que estar todo o intre sacándocho da túa cabeza. Si non o fas é moi desagradable, por iso a xente ve béisbol, fútbol, tenis, películas, escoitan música, vanlles as murmuracións. Porque é importante centrarse noutras cousas. Si non, síntasche, posche a pensar e descobres que o final é ese.

-Teño a curiosidade de saber si coñece en persoa a Donald Trump, outro neoiorquino como vostede.

 -Claro que lle coñezo, incluso lle dirixín nunha película (Celebrity, 1998). Cando traballei con el todo foi moi ben. Veu onde estabamos a rodar, sabíase os seus diálogos e fíxoo moi ben. Foi moi teatrero. Claro, entón non era o presidente, era un actor. E eu tiña a última palabra, polo que todo saíu ben. Como presidente, agora é outra historia diferente. Pero eu sempre lle terei como unha persoa que traballou para min. 

-¿Aínda é un actor como presidente? 

-Non sei si actúa como presidente ou non. Desafía calquera cousa comprensible. Non sei si di cousas para ser teatral ou porque as cre de verdade. Non lle coñezo ben. É impredicible, rechamante, ostentoso e extravagante, iso é bo para ser un actor. Pero outra cousa é cando estás a gobernar. 

-¿Que pensa das súas políticas? 

-Eu son demócrata, estou en contra de todos os republicanos e del. Votei por Hillary Clinton. Predixen que ela ía gañar e que Trump non ía ter unha oportunidade, así que podes ver canto se do tema.

-¿Preocúpalle o auxe dos populismos no mundo? 

-Si, é algo malo para o mundo. Cando leo nos xornais o que sucede en Hungría ou Polonia e o que ocorre con outros líderes autoritarios preocúpome. Non creo que a extrema dereita en calquera tipo de configuración, en calquera país e momento, sexa unha cousa sa. Son un demócrata de toda a vida. Un liberal. 

-Escribiu as súas memorias aínda que non están publicadas. ¿Que din de vostede que non saibamos? 

-Terás que esperar ata que saian publicadas. Non vou desvelar nada agora. Pero a historia da miña vida espero que sexa interesante para a xente, entretida, divertida. Toda a miña vida foi o show business, co que teño moitas historias sobre teatro, cabaré, cine, radio, ópera. Fixen de todo no mundo do espectáculo. Fun actor, comediante, guionista de televisión, dirixín ópera, agora na Scala, dirixín películas, actuei. Todo está nesas memorias. 

-Na súa película «Outra muller», un personaxe pregúntase si a memoria é algo que temos ou algo que perdemos. 

-Creo que é unha frase de Nietzsche. Eu creo que a memoria paradoxalmente é algo que se ten e que se esquece. Hai cousas que abrazas na túa memoria e son agradables. E outras que perdiches e desexas recuperar. Ambas son verdade. 

-¿Nos tivo enganados durante este tempo e vostede non é como o personaxe das súas películas, un xudeu neoiorquino neurótico? 

-Ata un punto si. Nas películas esaxéroo porque se non, non sería divertido. Na vida real son razoablemente normal. Pero teño certas peculiaridades que a xente normal cre que son neuróticas. Son de clase media, levántome, fago o meu exercicio na cinta, escribo e traballo todo o día. Practico co meu clarinete, teño unha bonita familia cunha muller coa que levo vinte anos e dúas nenas preciosas que van ao colexio. Son de clase media, normal, pero teño algunha cousa aquí e alá pola que estou tolo no dobre sentido.

-¿Ten un título xa para as súas memorias?

-Estou a pensar en varios. Algo sobre a miña vida e o cine.

[Imaxe : UNANUE/EUROPA PRESS – fonte : www.lavozdegalicia.es]