O dobre Nobel de Literatura que se entregaba este ano, tras o escándalo sexual que terminou con Jean-Claude Arnault condenado a dous anos de cárcere e impediu que se celebrase a cerimonia no 2018, recaeu en Olga Tokarczuk e Peter Handke. Dela non lin nada (mea culpa); del, case todo (é brillante). Con isto quero dicir que, nun caso por ignorancia e noutro por devoción, non teño nada en contra dos dous galardoados.
Con todo, nos últimos tempos a Academia tende a premiar a gravidade a diario e a fuxir pretendidamente do humor. Esa idea rancia que equipara aburrimento e seriedade, e que considera que a literatura profunda está rifada por definición coa lixeireza, parece ter calado fondo en Suecia. Incluso ao premiar a un escritor como Handke, quen lle dedicou un ensaio -moi serio e tamén moi divertido- ao cuarto de baño, destacan que «explorou as periferias e a especificidade da experiencia humana». Que si, que é verdade; pero falta, como pouco, unha mención á súa ironía delicada.
A pesar de todo, os pallasos están -estamos- de moda. É unha boa noticia que o riso teña volto a facerse forte na literatura, no cine, na televisión e ata na música; e que grazas a unha fornada de novos creadores cómicos talentosos estea a reivindicarse a quen nunca chegaron a gañar un Nobel por ser, en esencia, humoristas. Talvez a tendencia da Academia non sexa máis que a rémora dun prexuízo caducado, ou poida que a marca da casa perviva. En calquera caso, vale a pena recordar as palabras de Eduardo Mendoza ao recibir o Cervantes: «[...] O xurado quixo premiar este xénero, o do humor, [...] que a miúdo e dun modo tácito considérase un xénero menor. Eu non o vexo así. E aínda que fose un xénero menor, igualmente habería que buscar e recoñecer nel a excelencia.» Amén.
Sem comentários:
Enviar um comentário