A arte que invita a escoitar

A exposición «¿Arte Sonora?» da Fundación Mirou revisa a presenza da sonoridade nas artes plásticas

Por CATERINA DEVESA

O título non pode ser máis claro. ¿Arte sonora? Con esa pregunta a Fundación Joan Mirou, en colaboración coa Fundación BBVA, ofrece un percorrido por máis 70 pezas de 36 artistas diferentes, e na que por suposto non faltan pezas de Joan Mirou (desde o 26 deste mes ata o 23 de febreiro). «Comézase cun reto, cunha cuestión», di Arnau Horta, comisario dunha exposición que na súa primeira parada aborda como a música serviu de catalizador para a imaxinación de artistas desde finais do século XIX ata o XX. Algunhas eluden a esta cuestión no seu título como Chanteurs de flamenco, de Sonia Delaunay; ou Rythme coloree, de Survage. «Un exemplo de creación visual con movemento que inspirou a artistas da Bauhaus como Kandinski», explica Horta. Nesa mesma estancia atopamos pezas de Tinguely e tamén de Rolf Julius. «Dentro da exposición hai unha microexposición dedicada a este artista», aclara Arnau, que engade: «Julius non facía distinción entre os ollos e os oídos, e aseguraba confundir uns con outros».

A mostra conta tamén con pezas como Sound of paper, de Alvin Lucier; ou os cantorales de Pablo Palazuelo. «Artistas que converteron a partitura nun espazo de experimentación», comenta o comisario. A experimentar é ao que invita esta mostra que propón unha experiencia do son non dirixida só ao oído, senón a todo o corpo. «En Handphone table, de Laurie Anderson, o visitante pode apoiar os cóbados para escoitar sons accesibles cunha vibración», matiza Horta. O mesmo pasa con Manheim Chair, de Michaela Melián, un asento no que escoitar composicións como ESR, en referencia á principal hormona sexual feminina, representada en varios debuxos-partitura.

A viaxe segue para descubrir o «segredo do silencio» con obras como A bruit secret, de Marcel Duchamp, que esconde un pequeno obxecto de metal que produce ruído, ou co polémico 4'33, de Jonh Cage, que chegou á conclusión de que o silencio era unha variable, nunca completamente silenciosa. Pero, como «o son se expande», a mostra conta con pezas situadas fóra do percorrido como Solitary Speaker, de Julius. «Establece un diálogo cun tríptico de Mirou. Fainos moita ilusión», recalca o comisario. A mesma que lle fai aos visitantes atoparse con Birdcalls, de Louise Lawler, situado nun dos patios da Fundación. «Canta o nome de varios artistas da súa xeración, todos homes, imitando o canto de diferentes paxaros». Unha chiscadela ao feminismo que sempre vén ben escoitar.

 

[Imaxes: Andreu Dalmau – EFE – fonte: www.lavozdegalicia.es]