Kristen
Stewart se reencarna en Jean Seberg e Rodrigo Sorogoien máncase coa súa «Nai»
Por José Luis Sousa
Chegou por fin Polanski á Mostra.
Bo, non el persoalmente, polo si ou polo non a Interpol, aínda que se lle poida
ver nun cameo con bigotón decimonónico nunha secuencia dun oficial e un espía,
aplaudida clamorosamente na Dársena. Hai algo que conviría aclarar para non
contribuír a crear burbullas.
O affaire Polanski na
contorna do festival, da crítica e o público, redúcese á posición persoal da
directora do xurado, Lucrecia Martel, cuxa postura de non presentarse no pase
de gala «para non aplaudir ao cineasta na sala» tórnase dadaísta porque
Polanski está en París e non se lle espera. E, ademais, para min Un oficial e un espía é un importante ladrillo que non merecería
nin un ata logo. Nela, reconstrúe o coñecido escándalo Dreyfus, no cal a Francia de finais do XIX deixou caer o
peso do seu antisemitismo seminal
sobre un oficial xudeu ao que condenou inxustamente por espionaxe. A narración
é dun academicismo plúmbeo, subliñado «ad nauseam», con Jean Dujardin como
cabaleiro con espada e Emile Zola con cara de cantante de ópera. O Eu acuso de Zolaremite, claro, á denuncia das persecucións corais,
das cazas de bruxas, dos encarnizamentos da masa. Que Polanski queira
asociar o seu caso persoal ao antisemitismo que levou por diante a 6 millóns de
seres humanos paréceme cuestionable, se non innobre. E dá sinal do
esgotamento do vigor creativo dun cineasta que foi maiúsculo nas súas alquimias
de atmosferas da opresión, das conspiracións e dos aquelarres na semente do diaño, Repulsión, Chinatown, Cul de sac, Macbeth, O quimérico inquilino ou The Ghostwriter, o seu último
alento poderoso, hai xa unha década. O de onte é só o quexido impersoal e
ahíto dun autor que foi xigantesco como poucos. Pero cuxo tempo pasou.
É oportunísima Seberg, filme que
rescata outra caza de bruxas moi real: a que sufriu a irredenta musa marcada a
lume por Otto Preminger e polo look garçon que modeló sentimentalmente a
nouvelle vague. O filme céntrase nos tres anos, de 1969 a 1972, nos que
o FBI de Hoover
acosou a esta Juana de Arco do melting pot racial e dos Black
Panthers. Hai vasos comunicantes interesantísimos entre Seberg e o Érase unha vez en Hollywood de Tarantino. Porque ao mesmo tempo que a familia
Manson metíase ata na cociña de Sharon Tate, o FBI chegaba a pór micros na cama
de Jean Seberg. Aquí está de novo a actriz Margaret Qualley, a máis doce
das mozas Manson. E no filme de Tarantino, Sharon Tate entraba nun
multicine onde proxectaban Péndulo, conspiranoico thriller que protagonizaba Seberg. Ver a Kristen Stewart -figura
de pasos e carreira tamén desafiantes- transmutada na actriz que deu a lata ao
poder e ao «establishment» ata terminar suicidada como un fermoso cadáver para
que parecese un accidente é un acto de lealdade e de reivindicación da outra
mártir case esquecida -porque esta era política, escura e máis incómoda- no ano
da adoración pola máis etérea e branca Sharon Tate.
Rodrigo Sorogoien comprimiu hai
anos nun curto emocionalmente malvado, Nai, o shock dunha muller que asistía, a través dun teléfono móbil,
ao secuestro do seu fillo de 5 anos por un pederasta na soidade dunha praia
francesa. Debeu de gustarse tanto nese curto que decidiu que sobre el
alargaría unha película de máis de dúas horas con idéntico título.
Un letreiro trasládanos a dez anos
despois. Aquela nai trasladouse a unha desas praias onde o seu fillo se perdeu
na noite. E traballa nun chiringuito, aferrada á zona cero da súa vida
rota. E asistimos á súa obsesión por un adolescente francés que moi ben
puidese ser seu. Sobre esa base, cabería ter xogado a baza extrema dunha
patoloxía postraumáutica incurable. Ese amor de nai ou de muller polo efebo que
moi pronto lle corresponde. Pero o desenvolvemento desa obsesión é un desenfreo
narrativo e estilístico inenarrable. Unha sucesión de incongruencias, de
decisións argumentais absurdas. Pregúntome como unha ave rapaz da industria
como Sorogoien non viu vir o tiro no pé para a súa credibilidade que
supón Nai, recibida con xolda no seu pase
de prensa. En ocasións, o «egotrip» non che deixa ver ao abismo baixo os
teus pés.
[Imaxe: ETTORE FERRARI - fonte: www.lavozdegalicia.es]
Sem comentários:
Enviar um comentário