Por H. J. P.
O lector xa sabe da sabedoría de Annie Dillard polos seus libros Unha tempada en Tinker Creek (Errata Naturae) e Quen viven
(Sabina), editados en España no 2017.
O primeiro é ter pola súa obra maior, a que lle valeu o premio Pulitzer e que a prestixiosa Modern Library incluíu na súa lista dos cen mellores ensaios do século XX (publicouse orixinalmente en 1974).
A perspectiva de Annie Dillard (Pittsburgh, Pensilvania, 1945) cambiou cando, aos 26 anos, superou unha pneumonía que case a leva á tumba e decidiu abandonar a cidade por unha casiña xunto ao arroio Tinker, nun val das montañas Blue Ridge, na cordilleira dos Apalaches, Virginia.
A súa vida deu un xiro inspirado pola filosofía da cabana de Henry David Thoreau, a quen, por certo, honrou o seu esposo, o historiador Robert Richardson, ao escribir en 1986 una das biografías do pensador de Concord máis respectadas.
Dicía Thoreau nos seus diarios, nunha entrada datada o 24 de abril de 1852, algo así como que a inmensa maioría dos homes en sociedade viven na superficie, demasiado rápido, e interésalles o transitorio e o breve: «Son como madeira de deriva na riada. Só piden as novidades: a espuma e a cochambre do mar eterno».
Quen se senta concernido por esta forma de observar o mundo achará nos textos de Dillard unha verdade á vista de todos, pero que moi poucos son capaces de penetrar con tanta clarividencia e sinxeleza.
Unha mirada, como non, que non está exenta dunha certa esencia poética. Ah, a natureza salvaxe. A reunión de escritos que compoñen este volume, Ensinarlle a falar a unha pedra (1982), é un complemento perfecto dunha tempada en Tinker Creek e, a pesar de que abordan os máis variados temas, anécdotas e inquietudes, resulta reconfortante para o lector comprobar a unidade e coherencia que exhibe o conxunto.
En fin, unha delicia que hoxe chega ás librerías.
O primeiro é ter pola súa obra maior, a que lle valeu o premio Pulitzer e que a prestixiosa Modern Library incluíu na súa lista dos cen mellores ensaios do século XX (publicouse orixinalmente en 1974).
A perspectiva de Annie Dillard (Pittsburgh, Pensilvania, 1945) cambiou cando, aos 26 anos, superou unha pneumonía que case a leva á tumba e decidiu abandonar a cidade por unha casiña xunto ao arroio Tinker, nun val das montañas Blue Ridge, na cordilleira dos Apalaches, Virginia.
A súa vida deu un xiro inspirado pola filosofía da cabana de Henry David Thoreau, a quen, por certo, honrou o seu esposo, o historiador Robert Richardson, ao escribir en 1986 una das biografías do pensador de Concord máis respectadas.
Dicía Thoreau nos seus diarios, nunha entrada datada o 24 de abril de 1852, algo así como que a inmensa maioría dos homes en sociedade viven na superficie, demasiado rápido, e interésalles o transitorio e o breve: «Son como madeira de deriva na riada. Só piden as novidades: a espuma e a cochambre do mar eterno».
Quen se senta concernido por esta forma de observar o mundo achará nos textos de Dillard unha verdade á vista de todos, pero que moi poucos son capaces de penetrar con tanta clarividencia e sinxeleza.
Unha mirada, como non, que non está exenta dunha certa esencia poética. Ah, a natureza salvaxe. A reunión de escritos que compoñen este volume, Ensinarlle a falar a unha pedra (1982), é un complemento perfecto dunha tempada en Tinker Creek e, a pesar de que abordan os máis variados temas, anécdotas e inquietudes, resulta reconfortante para o lector comprobar a unidade e coherencia que exhibe o conxunto.
En fin, unha delicia que hoxe chega ás librerías.
[Fonte: www.lavozdegalicia.es]
Sem comentários:
Enviar um comentário