Leopoldo Pomés, unha mirada necesaria sobre Barcelona

Tusquets publica un libro de memorias do artista catalán, premio nacional de fotografía do 2018, humanista e personaxe imprescindible na Cidade Condal xa desde os anos 50

Leopoldo Pomés

Por H.J.P.

Entre tanto ocupar a rúa, tanta consigna e tanta pancarta, tanta tensión política, e tanto turista, Barcelona está esvaecida, a crispación non abandona unha cidade que foi exemplo de acollida, celebración, igualdade e tolerancia. A escalada soberanista levou aquela proverbial convivencia a un enojoso rúa sen saída, onde ninguén quere dar un paso atrás nin pararse a escoitar as inquietudes de quen ten ante si. Por iso antóllase tan necesaria a mirada de Leopoldo Pomés (Barcelona, 1931), un artista recoñecido o 2018 co Premio Nacional de Fotografía e de quen o selo Tusquets acaba de publicar un particular libro de memorias, Non era pecado. 

Detalle dun dos retratos que Pomés fixo ao novo artista Antonio Tàpies

                Detalle da fotografía de Pomés que serviu de portada para a revista «Guindastre» (1957)

Fotógrafo, amigo e protector de artistas, escritor, esteta, publicista cunha innovadora linguaxe comercial, gastrónomo, debuxante, restaurador, poeta, cineasta, escritor... Pomés é un humanista, un personaxe imprescindible en Barcelona xa desde a década dos anos cincuenta. Responsable de míticas campañas de publicidade como a do brandi Terry en que ¡en 1966! aparecía semidesnuda a loura Margit Kocsis montando un cabalo branco -ou o do Nadal das burbullas douradas de Freixenet-, autor do popular libro Teoría e práctica do pan con tomate, amigo e retratista dos membros do grupo de vangarda artística Dau ao Set, fotógrafo que coas súas imaxes sofisticadas, como dixo Vázquez Montalbán, «erotizó o país», Pomés posúe ademais a graza necesaria para evocar con nostalxia pero con frescura aqueles anos e vivencias hedonistas dunha Barcelona aberta e a reivindicar.

    Detalle da fotografía de Pomés «Fiestra redonda, 2» (1959)

[Fonte: www.lavozdegalicia.es]