Bill Murray: «Non son un tipo ruidoso, son un cómico que trata de facer rir cos seus silencios»

O veterano actor estadounidense protagoniza a nova película do director Jim Jarmusch, «Os mortos non morren», unha comedia sobre unha invasión zombi   Murray, chanceando durante a presentación en Cannes do filme de Jarmusch «Os mortos non morren» Por MARÍA ESTÉVEZ

A pasada edición do festival de cine de Cannes inaugurouse coa última película de Jim Jarmusch, Os mortos non morren, que chega este venres aos cines. Trátase dun filme con mensaxe apocalíptica, dirixido ás novas xeracións. A cinta conseguiu o regreso á vida pública da cantante estadounidense Selena Gómez, retirada desde facía uns meses por unha depresión. Esta nova narración de Jarmusch céntrase en dous policías, interpretados por Bill Murray e Adam Driver, que se enfrontan na súa localidade a un ataque zombi. Foi o declive da sociedade o que inspirou ao cineasta para rodar esta divertida cinta na que repite por terceira ocasión con Murray. O actor, pouco dado a conceder entrevistas, recibiu en Cannes aos xornalistas provocando o riso case con cada unha das súas respostas.

-É moi selectivo cos seus papeis. ¿Como lle convenceu Jarmusch para gravar esta película?

-Pagoume o suficiente [chancea]. Jim mandoume un cheque con moitos ceros, cando che pagan tanto non dis que non. Tamén me mandou moitos agasallos, durante varios días, e demostroume que realmente quería traballar comigo.

-Bromas a parte, ¿que ten Jarmusch para que vostede xa teña traballado tres veces con el?

-É un gran manipulador e gústame como funciona. Non teño nin idea de cal é o seu traballo. Gustoume o guión. Vivimos nunha sociedade dividida, onde o declive da natureza é palpable por días, unha ameaza á que non prestamos a suficiente atención. Vendo o declive sen precedentes da natureza, non podo entender como non vivimos aterrados e preocupados por iso.

-A cinta envía unha mensaxe positiva, de esperanza. ¿Aínda cre na especie humana?

-Pouco, pero creo. O apocalipse provocámolo nós co noso constante enfrontamento, coas guerras, coa nosa división. Temos unha mentalidade destrutiva; con todo, creo no poder da cultura, si educámonos, si buscamos a empatía, seremos capaces de sobrevivir. Creo no humor, no poder da comedia. Ese é o meu traballo, intentar neutralizar este odio enfermizo que habita nos seres humanos. Necesitamos abrir os ollos ao próximo, entender que ten os mesmos problemas que nós temos e rirnos máis.

-Un filme de zombis... ¿Cre na vida despois da morte?

-Creo que a vida despois da morte non é algo para todo o mundo. Algúns o alcanzan, pero outros non. Realmente créoo. É imposible que quen non llo mereza poida ter máis vida.

-¿Como é Jarmusch nas distancias curtas?

-Un tipo moi raro. Jarmusch vive en branco e negro. Fala das sombras, do día e da noite. Vén contigo a xantar coma se fóra a saír de noite. En realidade, intentou atopar un equilibrio entre o humor e a sobriedade do tema que presenta o filme. Estamos destruíndo o planeta e nós mesmos pómonos en perigo. Non está a tratar de dicirlle a ninguén como debe vivir ou pensar, pero apreciaría si os humanos volvésemonos/volvésemosnos un pouquiño máis consecuentes coas nosas accións. Na película aparece o fatalismo, a escuridade, pero tamén hai bromas e momentos cómicos. É difícil vivir como humanos e, ao final, volvémonos zombis.

-¿Cal é o segredo do seu éxito?

-Esconderme. Canto máis me escondo, máis me buscan. Non son un tipo ruidoso, son un cómico que trata de facer rir cos seus silencios e iso parece que lle gusta ao público e a directores tan chalados como Jarmusch. Nunca pretendo ser outra persoa, non son un actor que teña creado unha imaxe para esconderse tras ela.

-¿Por que é tan reservado?

-Forma parte da miña personalidade. Creo que así me chegarán mellores ofertas [chancea]. Como intérprete me gusta correr riscos, apostar por proxectos nos que confío no realizador. Directores como Wes Anderson e Jim Jarmusch gústanme e vou traballar con eles sempre que me chamen.

-¿Que lle dá medo?

-Vir a Cannes e dar entrevistas. Rodar películas é unha actividade moi perigosa. Temos pinta de estar en forma, pero debemos ser conscientes que cada día de rodaxe pode ser o último. Así é como eu traballo.

«Creo no poder da cultura, si educámonos, si buscamos a empatía, seremos capaces de sobrevivir»

«Gústame estudar aos seres humanos»

Hai un Bill Murray nos seus traballos nas décadas dos anos 80 e 90 e un moi distinto nos últimos tempos. E el asúmeo sen ambaxes.

-Antes o guións non eran tan bos. Dígoo honestamente. Nas décadas dos oitenta e noventa os escritores eran menos esixentes co seu traballo. Antes tiña axente e chegábanme unha chea de guións que eran unha merda. Agora xa non teño axente e só me chegan bos guións.

-¿Séntese orgulloso do seu legado cinematográfico?

-Si. De todo o que fixen, dos éxitos e das películas que non triunfaron. Todas elas son parte de min, son os meus fillos e gústanme todas.

-¿De que se sente orgulloso cando mira cara atrás na súa carreira e na súa vida?

-Séntome orgulloso das películas que fixen. Gústame a miña carreira e enfrontaríame coa miña lista de películas contra calquera actor. Non estou a dicir que sexa o mellor, pero gústame a miña lista. Gústame a xente coa que traballei, as cousas que fixen e por iso recibín unha gran recompensa.

-¿Ten algo en común cos seus personaxes?

-Desde logo que o teño. A min gústame mirar a miña carreira en conxunto e hai varios temas que se repiten no meu traballo como actor. Gústame estudar aos seres humanos, entender o motor que os move. E creo que en definitiva emocións como o amor e o riso son parte de min, da miña carreira como intérprete, pero, ¡ollo!, sen necesidade de caer nunca no sentimentalismo. Non me gustan as historias azucradas.

[Imaxe: IAN LANGSDON/EFE – fonte: www.lavozdegalicia.es]