Bob Dylan, profundamente humano

Por XESÚS FRAGA

Morrissey renegaba da música que non lle di nada ás nosas vidas. O vasto cancionero de Bob Dylan parece ter unha peza escrita exclusivamente para todo transo. Para o amor recentemente descuberto (I Want You) e o que foi e talvez nos esqueceu (Girl From the North Country), para as parellas que puidemos haber ter (Tangled Up inBlue ), para repróchelos (Idiot Wind) e arrepentimentos do corazón (I Threw it All Away). Para o desamparo nos fríos da gran cidade (Talkin' New York), para a vida nómade (On the Road Again) e a añoiranza da paisaxe amada (Highlands). Para cando perdemos a fe (When Hei Returns) e para cando a recobramos (Someone's Got a Hold of my Heart). Para cando nos sentimos á mercé dos poderosos (Only a Pawn in their Game), monicreques nas súas mans (With God on our Side), para cando nos fartamos (Maggie's Farm). Para estremecernos en historias de maldade (The Lonesome Death of Hattie Carroll) ou deixarnos fascinar polo misterio (All Along TheWatchtower ). Para ser cada día máis novos (My Back Pages) ou deixar fluír a vida (Time Passes Slowly) antes de pór o pé no estribo, coas ansias da morte (Every Grain of Sand). Unha canción, en suma, para verbalizar calquera sentimento, profundamente humano. Nas cancións de Dylan atopamos un espello no que buscamos esa imaxe que nos oriente ou console, sabedores de que o reflexo será a que necesitamos pero ao que non teriamos chegado só polos nosos propios medios. Como todos os clásicos, están suspendidas no tempo para que poidamos volver a elas cando sexa, porque sempre nos dirán algo, diranlle algo ás nosas vidas. E logo está o autor. Bob Dylan: esa presenza esquiva e enigmática, ás veces rudo e retador, pero tamén capaz da sorpresa e os soños. Mentres as súas cancións viran nos surcos de vinilo, orbitando eternamente, o home que as creou refuxiouse na figura dun ermitán que só se revela para oficiar un ritual que espera transcéndalle, como eses trobadores ou músicos ambulantes que de feira en feira, de pobo en pobo, debullan o saber que o pobo depositou na tradición común. Igual que o Próspero de Shakespeare, puxo mar por medio e exiliouse nunha illa inaccesible ás tempestades do terreal, pero séguelle bastando a súa maxia para obrar feitizos á súa vontade. O Dylan crepuscular e rouco, áspero e túzaro, recórdanos ao tempo en que criamos que a música podería cambiar o mundo, aínda que a quen nos cambiou é a nós.

[Imaxe: María Pedreda - fonte: www.lavozdegalicia.es]