François Ozon denuncia a pederastia na Igrexa católica en «Pola graza de Deus»

A chinesa «Öndög» é un estimable cruzamento de «A vaquilla» e o cine de Kaurismaki trasladado a Mongolia

 

«Pola graza de Deus»: un Ozon irrecoñecible.

 

Por JOSÉ LUIS LOSA

 

En grao sumo esperado desta Berlinale era o filme de François Ozon, quen cada ano coloca a súa película nun dos tres grandes, pero que non rascou ata agora Oso, Palma nin León algún. Podería ser que lle dea por fin unha alegría a súa denuncia da pederastia na Igrexa católica, un caso real na diocese de Lyon, onde un sacerdote abusador en serie, vestido de boy-scout, sórdido lobo feroz en pantalón curto, exerceu o seu malmeter durante décadas ante o laissez faire, laissez passer do bispo.  

Pola graza de Deus é unha aplicada reconstrución da toma de conciencia dunha xeración de homes traumatizados que conforman o seu mural de reclamación de verdade e xustiza cando xa pasaron os corenta. De tan impoluta, explicativa e buenrollista, a min paréceme un manual de autoaxuda. Boto de menos aquela enerxía irresistible e declaración de amor ao xornalismo de Spotlight, onde Michael Keaton e a súa banda axustaban contas co clero de Boston. Isto de onte é como un Ken Loach de bo humor -todo un oxímoron- e, nese sentido, un Ozon irrecoñecible. En Por a graza de Deus, tan sen sangue, todos os acenos de identidade do autor francés -o voyerismo barroco, as paixóns esquizoides ou especulares, a perversión sabia da mirada- quedaron fóra do que é relato case notarial, moi voluntarista, correcto, ata ridículo. Como con moito medo de toparse coa lgrexa. Talvez por todo iso, Pola graza de Deus ten boletos para premio, si é que Juliette Binoche perdóalle algunha vez a Ozon o agravio de excluíla do casting all star de divas do cine galo dos seus Oito mulleres, onde danzaban Deneuve, Huppert, Béart ou Ardant pero a ela non lla invitou á festa.

Posúe bastante interese a chinesa Öndög. A súa premisa argumental é poderosa: o achado do cadáver dunha muller asasinada no medio dunha pradería de Mongolia dá lugar a unha serie de situacións entre o Berlanga da vaquilla e un Kaurismaki da tundra. Ese soldado sen garita que fai de retén na inmensidade escura, e a súa relación cunha amazona ao Ulanbatar, depárannos momentos de humor saudable e unha secuencia de sexo e caza de lobo -todo á vez- magnífica. É mágoa que o filme esgótese á hora de metraxe, xusto cando o corpo muertito chega á morgue e a pantalla fúndese. E que Öndög se desperdigue en media hora máis, innecesaria, xa desposuída da maxia da primeira parte desta Mongolia absurda de horizontes de altiplano.

Nora Fingscheidt, no centro, co elenco de «System Crasher».

A terceira película a concurso, a alemá System Crasher, de Nora Fingscheidt, céntrase na figura dunha nena de 9 anos con dramática desorde mental que lle provoca ataques de ira e violencia incontrolables. Cárgame desde o seu arranque, aínda que asumo que comeza tratando esta situación extrema con honestidade. Pronto deriva cara ao exceso, a tentación de varios aparentes finais tremebundos que se prolongan dúas horas. E non crean que non son sufridos estes 120 minutos porque en cada un deles a protagonista, en constante balbordo altisonante, convertería por emulación á endemoniada Linda Blair do exorcista en Buster Keaton.

 

[Imaxes: TOBIAS SCHWARZ/AFP - fonte: www.lavozdegalicia.es]