O director trouxo a Sitges a súa película que, na liña de grandilocuencia do autor, pretende ser obra capital sobre o cine de «psycho-killers»
Por JOSÉ LUÍS LAXA
Tras as controversias xeradas -como non- en Cannes, Lars von Trier trouxo a Sitges a súa película que, na liña de grandilocuencia do autor, pretende ser obra capital sobre o cine de psycho-killers. Matt Dillon, que está inmenso, pon voz e rostro a este psicópata que dialoga cun sacerdote antes de cruzar a liña verde rumbo ao patíbulo. E nesa conversación asistimos á sádica traxectoria de crueldade dun home que non amaba ás mulleres. E nesa banalidade do mal caben desde sutilezas que comparan as carnicerías de Dillon con artes como a arquitectura, elementos que van das fugaces imaxes de arquivo de Hitler, de Mussolini, ou citas sobre Auschwitz, a rocambolescas instalacións macabras que remiten á serie Hannibal. The House that Jack Built, que así se chama o novo Von Trier, é un medido exercicio onde a provocación non está rifada cunha nova volta de porca ao xénero dos serial-killers.
Nunha xornada monopolizada polos psicópatas de toda laya, vemos un filme da puxante cinematografía brasileira, Morto Não Fala, dirixida por Dennison Ramalho. E non deixas de pensar no sarcasmo aterrador de estar encerrado neste microcosmos da ficción o mesmo día no que en Brasil parece que se apunta que moitos vivos non falen máis e que un arquetipo de psicópata -e os seus secuaces que votan con pistolas e non coas civís mans- póidase sumar á lista da cuadrilla da posverdad e do regreso de tempos que nunca imaxinamos nin na peor das distopías.
Tamén hai protagonista asasina e perturbada na canadense de What Keeps You Alive, de Colin Minighan, película da que convén contar pouco para non rebentar os resortes da súa caixa de sorpresas, pero que no seu salvaxe e intensa loita pola supervivencia debúxase como unha poderosa emanación en feminino da testosterona ferida do clásico de John Boorman Deliverance. E a supervivencia é leit-motiv absoluto de Arctic, de Joe Penna, co danés Madds Mikkelsen máis perdido no Ártico que os caníbales chilenos dos Andes.
A colleita de terror do cine arxentino
O cine arxentino vive un deses momentos de plenitude nos cales non se carece nin de figuras de autoría maiúscula -como Mariano Llinás, Lucrecia Martel ou Albertina Carri- nin dun star-system, con nomes como Darín, Darío Grandinetti ou Mercedes Morán. E o cine de terror mostra tamén músculo en Sitges con dúas películas na súa sección oficial: Aterrados é a vivaz opera prima de Demian Rugna, achegamento ao subgénero de casas malditas que dispara arsenal de impactos desacomplejados que posúen o acerto de nacer do cotián, dun encostado en reconocible barrio bonaerense, para elevarse nun festín de poltergeist desigual pero, no seu conxunto, celebrable. E nun plano superior, o do suspense psicolóxico moi ben calibrado, móvese Animal, de Armando Bo. Exposto como drama médico -a angustia dun home acomodado que non atopa o ril compatible coa prolongación da súa vida-, esta circunstancia límite vai furando unha situación de placidez burguesa e lévanos ata as sentinas onde o tráfico de órganos escenifícase como loita de clases.
[Fonte: www.lavozdegalicia.es]
Sem comentários:
Enviar um comentário