Diane Kruger recrea un personaxe con arestas e todo un abano de matices e emocións, e que é, desde logo, o mellor da película
Un artigo de SABELA PILLADO
Os primeiros quince minutos de leste filme son deses que pon, desde xa, as cartas sobre a mesa do que vas ver: a historia dunha muller cuxa vida cambia drasticamente ante a morte do seu marido e fillo pequeno nun atentado (que pronto descubrimos neonazi). A impotencia ante o odio, os prexuízos sociais ou unha xustiza coas mans atadas por detalles de forma, trazan un camiño a través da dor que dota a unha tranquila ama de casa dun empuxe a Chárlelo Bronson (con evidente mellora en canto a aspecto físico e dotes interpretativos).
Fatih Akin, alemán de raíces turcas e un dos mellores retratistas da multiculturalidad da Alemaña actual, abandona incursións (doutra banda nada desacertadas) na comedia, e regresa con forza ao campo no que máis se ha explayado e polo que máis se lle coñece; o drama social con toques de choque cultural polo medio.
O seu arco argumental lévanos, como en tres actos, da choiva (os choros, a traxedia, o racho), ao frío (o xuízo, a inxustiza) e de aí a unha praia xunto ao mar (a vinganza). E transitando todo iso, en practicamente todos os planos do filme, Diane Kruger, unha actriz non o suficientemente valorada (percepción que merece un drástico cambio) e que non se prodiga en demasía, que aquí recrea un personaxe con arestas e todo un abano de matices e emocións, e que é, desde logo, o mellor da película.
O terrorismo, o racismo, a frustración ante a actuación da xustiza, e un final demoledor que leva a debates morais, son o vehículo para esta crítica sen fisuras cara ao fascismo e os movementos (e partidos políticos) de ultradereita que van collendo cada vez máis forza na Europa actual. Asusta. E faino porque desgraciadamente é unha realidade.
[Fonte: www.lavozdegalicia.es]
Sem comentários:
Enviar um comentário