Wes Anderson ponse estupendo na Berlinale coa inxenua «stop-motion» perruna de «Isle of dogs»

Bill Murray, Bryan Cranston, Greta Gerwig ou Yoko Ono pon as súas voces a un filme tan tecnicamente virtuoso como insustancial 

Un artigo de JOSÉ LUIS LOSA 

Ao norteamericano Wes Anderson téñenlle moita fé para inaugurar berlinales. Fíxoo fai catro anos coa tan sobrevalorada Gran Hotel Budapest. E nesta 68ª repite apertura con Isle of Dogs, a súa segunda película de animación, tras O fantástico Mr. Fox. Este cronista ten dous serios problemas: un, co xénero animado, por insensibilidad innata. O outro é con Wes Anderson, cuxo universo tan naïf, tan de eterno Peter Pan, déixame case sempre fóra da xogada. Hai dúas películas súas que si aprecio: Moonrise Kingdon e, algo menos, The Royal Tenebaums. Pero ante o resto da súa obra non atopo forma de conectar con ese alma de neno grande e genialoide, con ese surrealismo ao parecer exquisito que tantos fans solicita. Por iso, sufro bastante co cuentecillo valente de Isle of Dogs, unha distopía máis que inxenua sobre unha ditadura militar xaponesa e un getto trash ao que son confinados todos os cans, tras unha pandemia. 

O virtuosismo técnico da stop-motion é esmagador. A min esmágame a vaciedad que rodea esa pericia. Suponse que Isle of Dogs trátase dunha comedia. Pero o silencio na sala era máis de gatuna indiferenza que de canina alegría. A historia, infestada de chiscadelas pseudo ocurrentes, conta cunha pléyade de famosos que pegan a voz: Bill Murray, Greta Gerwig, Bryan Cranston ou Scarlett Johanson, á que, desde Her o patriarcado parece condenar a pór timbre de persoal de liña erótica. Ata a Yoko Ono débelle ter parecido moi cool colaborar con Andeson, este artista que flota no seu Neverland cuxos confíns de idolatría non comparto.

Da inanidad envolta en luxo técnico de Isle of Dogs resárceme a densidade política e sabia do Vals de Waldheim. A austriaca Ruth Beckerman axusta contas con esa ideación irreal do seu país como «vítima do nazismo». E faino a través dun feroz achegamento á figura de quen fose secretario xeral da ONU e presidente de Austria, a pesar de que o seu electorado sabía xa entón do seu tanto tempo oculto pasado de exterminador activo do corpo nazi das SA, o seu papel na matanza de partisanos en Iugoslavia ou da masiva deportación cara á morte dos xudeus de Salónica. Estremecen as imaxes de arquivo que mostran a Waldheim, como ministro de Exteriores do seu país, percorrendo Belgrado en coche xunto ao mariscal Tito, aínda descoñecido o seu sinistro rol de carniceiro nos Balcáns. Ou o momento no cal, alleo á loita por desenmascarar o seu historial de esvástica rampante, dirixe de xeito marcial a unha banda municipal que toca a Marcha Radetzki, rumbo ao seu triunfo electoral masivo. A ese ritmo elixiuno como xefe da república en 1986 o 52 % dos austríacos, ese país cuxos sotos da amnesia colectiva ou da directa infamia exploraron con tanto coñecemento de causa cineastas como Ulrich Seidl e escritores como Thomas Bernhard. E do cal a figura de Kurt Waldheim eríxese aquí en aceirado, altivo e pardo mascarón.

[Fonte: www.lavozdegalicia.es]