«En Arxentina atopeime a min mesmo»

O artista recorda como Bos Aires transformou a súa visión das cancións e a composición 

X.F.

Na portada de Atlántico Xoel López escóndese tras unha máscara. Pero as cancións do álbum son, en realidade, o resultado do acto de quitarlla. Rememorando aqueles meses cruciais, Xoel equipárao a retirar «unha última capa». Esa capa era renunciar á comodidade que lle deu Deluxe, o seu anterior proxecto, e presentarse co seu propio nome: «Deluxe tivo un sentido, pero íase diluíndo, ía perdendo significado». Atlánticopublicouse xa como Xoel López como autor, pero para iso o músico tivo que emprender unha viaxe, físico e tamén persoal.

O Atlántico do título é o océano, «o charco» que Xoel cruzou para abrir outra etapa na súa carreira. «Levaba un tempo con dúbidas e finalmente foi en Arxentina, en América Latina, onde o vin clarísimo. Alí empecei a tocar como Xoel López e deume moi boas sensacións. 'Xa está, isto é un camiño de ida, non hai marcha atrás', deime conta», recorda.

As doce cancións de Atlántico son fillas dun Xoel que se vestiu coas roupaxes de dúas figuras arquetípicas. A primeira, a do viaxeiro que sae a coñecer o mundo e acábase coñecendo a si mesmo. A segunda, a do emigrante. «Nós, como seres atlánticos, sempre habemos ter o mar como algo misterioso, ese anhelo doutro lugar, ese horizonte que nos fai mirar máis aló, ese alén », describe o músico. «E no meu caso non podía ser doutro xeito. Aí funme a descubrir ese imaxinario que desde nenos habemos ter en Galicia sobre a emigración, emigrantes que se foron a Alemaña ou Inglaterra, a Nova York, Río de Janeiro ou Patagonia. Había algo aí que me tiraba, que me atraía e así foi. En Arxentina atopeime a min mesmo, empecei a sacar discos como Xoel López e fun máis galego que nunca».

O éxito de «Terra» 

Unha viaxe que se pecha co retorno: é entón cando o vivido e soñado adquiren o seu pleno sentido. E en Atlántico isto represéntao precisamente a súa canción de maior éxito, Terra. «É a miña referencia en toda a viaxe á idea de volver», confirma Xoel. «Un vaise, pero sempre ten un pé no que deixa atrás, é como unha canción da morriña. Unha canción de superación, pero tamén do que regresa», ilustra. «Desde esa idea de estar perdido nos mares, Terra é unha canción que fala desde un barco que chega a unha beira, e esa beira é a deste lado», explica sobre como a canción resume a transformación que todo viaxe opera en quen marcha e un día regresa. 

No caso do músico, esa transformación afectou o corazón das súas composicións. Xoel estaba a transitar o mesmo camiño que fixeran algunhas melodías suramericanas ata Galicia polos carreiros da emigración, ata converter cumbias ou merengues en parte do panorama popular galego. «É certo: creo que como en Galicia non se entendeu o disco en ningures, incluso mellor que en América», ratifica Xoel. «En realidade, é unha idea moi galega, a idea do latino desde o punto de vista de Galicia. Convivimos con esas idas e voltas, unha música que da emigración volveu ao corazón de Galicia, a pobos perdidos na montaña e desde aí séguese expandindo a toda Galicia. Ao final, acaba sendo parte da música popular, xunto ao noso propio folclore», conclúe o artista coruñés. 

[Fonte: www.lavozdegalicia.es]