Reconeissença d’una nacion

Assemblea Nacional Catalana

Escrich per Gerard Joan Barceló 

A mens de quatre setmanas de las eleccions convocadas illegalament pel govèrn espanhòl après suspendre l’autonomia de Catalonha que, ça que la, aviá proclamada son independéncia, l'actitud normala del defensor del pòble catalan mesclariá decepcion de la libertat non atencha, ànsia de l'avenidor malsegur o nieus desespèr de la situacion presenta.

 

Vos confessarai que lo 27 d'octòbre passat, lo jorn de la proclamacion de la nòva republica, m'arribèt una sensacion d'euforia. Me semblèt que mos compatriòtas de l'autre caire dels Pirenèus avián plan capitat. Que Finlàndia, Eslovènia, e d'autras nacions del Mond reconeguèran lèu-lèu Catalonha.

 

Mas non. S'es pas reconegut l'estat catalan. Per nat estat. Nieus per Russia, que los espanholistas acusavan de conspirar. Nieus per Veneçuèla. Nieus per Israèl, coma o cranhián los amics de la causa palestiniana. Nieus per Palestina, malgrat lo supòrt de l'esquèrra catalana als palestinians. Nieus per la diplomacia de Trump, malgrat de prepauses ambigús abans lo referendum d'independéncia.

 

Tornam a la realitat. La màger dels estats existents son fruch de la violéncia, de la guèrra, de procèsses doloroses de descolonizacion e de las luchas de liberacion nacionala. Òr, Catalonha e son pòble an facha l'escomesa de ganhar l'independéncia de biais pacific e democratic. Es evident qu'Espanha auriá pas trantalhat de far rajar la sang se lo govèrn catalan aguèsse volgut contrarotlar l'administracion del nòu país. Es evident que la dralha que l'an causida los catalans es complicada. Que pesa l'utopia democratica al mièg d'un Mond cinic?

 

Pasmens, una realitat: sèm sonque al començament del combat vertadièr. Las manifestacions multitudinàrias, las cadenas umanas, las mobilizacions per carrièras o sus Internet alestissián lo conflicte. Ara i sèm.

 

E la bona nòva es que desenant, Catalonha es pas pus una region d'Espanha. La premsa de tota la planeta a destapat qu'Espanha es pas la realitat nacionala monolitica que la propaganda voldriá far creire. I a un conflicte entre doas culturas que non se comprenon ges, e dos modèls de tot en tot antitetics d'estat. Entre doas nacions.

 

Catalonha es pas encara reconeguda coma estat. Mas o es enfin coma nacion.

[Poblejat dins www.jornalet.com]