O gañador do Premio Planeta construíu un «thriller» sobre o graal e cre que na época actual necesítase «un pouco de iluminación»
Un artigo de Rodri García
Conta que de neno se facía carnés -«uno era o do FBI»- e o primeiro real, non elaborado por el, foi o que lle deron como lector da biblioteca da súa cidade. Tiña nove anos e alí foi onde descubriu os textos clásicos, entre os cales lle impresionou Julio Verne. Javier Sierra (Teruel, 1971) recordaba onte, entre risos, como nos últimos anos a súa nai rifáballe cada 16 de outubro porque non gañara o premio Planeta despois de que o seu nome aparecese nas quinielas; era difícil que llo desen porque, segundo explicou, nunca se presentou ata que o fixo este ano e gañouno. Fíxoo co lume invisible, unha obra ao redor do graal que sairá á venda o 3 de novembro cunha tirada de 210.000 exemplares.
-¿Que a dixo a súa nai agora?
-A miña nai está moi contenta. Falamos onte á noite, xa tarde, e estaba moi emocionada. ¡Por fin! [risos]. É bonito porque nos sitúa tamén nunha dimensión que ás veces se nos escapa nos grandes eventos e é que detrás de cada historia potente hai seres humanos, que teñen nai.
-¿Outra historia sobre o graal…?
-Non quixen facer unha novela tópica do graal. O propósito non é buscar a copa da última cea, aínda que se fale diso. Quen me deu a clave foi un escritor galego, Ramón María del Valle-Inclán. Val é coñecido polo teatro do esperpento e a súa visión da historia de España, pero ten un libro que é o meu favorito, moi pouco coñecido e que ten moito de graal: titúlase A lámpada marabillosa. É un libro no que se busca a iluminación e ten moito que ver, incluso metaforicamente, co concepto do graal. É verdade que nunha sociedade como esta, tan dura, que estamos a atravesar períodos de turbulencia necesitamos un pouco de iluminación. Val apostaba pola quietud, o quietismo. Pois non nos deixemos empuxar o ruído e miremos as cousas cunha certa perspectiva. Nunha época como esta talvez sexa unha gran elección: buscar un pouco de perspectiva é importante.
-Juan Eslava Galán, o portavoz do xurado, non falaba de quietud precisamente na súa obra: dicía que era un «thriller»...
-Esa mensaxe de buscar a perspectiva está na novela, que é entretida, de intriga, como as que eu fago, chea de todos os elementos que xa coñecen os lectores, pero tamén é unha novela que ten ese punto filosófico, por iso presenteina ao Planeta: é entretemento, é divertida, déixache respirar, pero ten un pouco máis. Aínda que sexa un tema tópico quixen tratalo con perspectiva tratando de descubrir cousas novas.
-¿Como é a trama?
-O lume invisible conta a historia, en primeira persoa, de David Salgas, que é un mozo e brillante profesor de lingüística no Trinity College de Dublín e acaba de terminar unha tese doutoral sobre Parménides, un filósofo presocrático, que tiña un curioso xeito de atrapar ideas. Estamos a falar dunha época un pouco anterior a Platón e desenvolveu un método que lle levaba a introducirse nunha cova, quedar illado durante dous días, só bebendo auga, e nesas circunstancias entraba nuns estados de transo cos que recibía a iluminación dos deuses. Outra protagonista é Victoria Goodman, que é a responsable dun grupo de elite que estuda a literatura e onde todos está obsesionados por un libro en particular, que é O conto do graal, de Chrétien de Troyes. Un libro no que este trobador conta por primeira vez a historia do graal nun poema inacabado que, polo tanto, deixa en suspenso que é o graal e a que serve. Victoria pídelle a David que se inmisca nesta investigación, pero ocúltalle que un dos membros faleceu en circunstancias estrañas cando estaba a piques de resolver en conflito da que, a quen ou para quen serve o graal. É a faísca que arrinca a peripecia e que levará aos protagonistas a unha carreira que transcorre durante unha semana e que lles levará desde Dublín a Madrid, a Barcelona e ao Pirineo, onde atoparán algunhas claves importantes.
-No seu caso, ¿de onde veñen as ideas?
-A inspiración vén de moitas partes e pode estar nun cadro nun pequeno detalle, pero sempre picando pedra, sempre traballando. A musa é picapedrera.
Unha viaxe ao lugar onde van os perdidos
«A miña novela é a viaxe de Flora Gascón a unha cidade como Tánxer, en busca dun amante que ten unha noite. Ese é o detonante que a fai saír desa vida monótona que leva ao seu marido, unha vida na que ela aparcou todas as súas ilusións e todas as cousas que quería facer e por mor desa noite que pasa con este home todo se pon en movemento». Así explica Cristina López Barrio (Madrid, 1970) a trama de Néboa en Tánxer, coa que quedou finalista do Planeta. Ademais do que supón o premio, a editorial ficha a unha autora que non estaba na súa nómina.
A escritora, cuxa última novela, Terra de brumas, estaba ambienta en Galicia, explica que coa chegada da protagonista a Tánxer empeza á historia do home que busca, «unha historia que está aínda sen terminar de escribir, e a historia de si mesma». E detalla que en realidade se trata de «unha novela dentro dunha novela», xa que a protagonista só conserva do seu encontro co descoñecido o libro que este estaba a ler, que se titula precisamente Néboa en Tánxer. Nun «xogo de espellos», Cristina López Barrio vai contando tamén as vivencias de Flora Gascón: «Son dúas novelas que ao final teñen un peche circular na viaxe desta muller ao fondo de si mesma».
Sobre Tánxer, unha cidade onde un home do mesmo nome e con características físicas similares ao amante da protagonista desaparecera o 24 de decembro de 1951, a escritora apuntou que se trata dunha cidade moi literaria: «É moito máis para os personaxes, é como un estado de ánimo, o lugar transformador, representa ese sitio ao que van os perdidos para ver por onde seguir». Por todo iso, resume que esta novela «é unha viaxe ficticia e persoal de transformación dunha muller que perdeu o interese por todo».
[Imaxes: Andreu Dalmau/EFE - fonte: www.lavozdegalicia.es]
Sem comentários:
Enviar um comentário