O narrador de ciencia ficción que seduciu a Kubrick e a Spielberg

O seu relato «Supertoys Last All Summer Long» (1969) inspirou a película «Intelixencia artificial», que o autor de «ET» rodou no 2001

Por HÉCTOR J. PORTO 

Entendía a ciencia ficción como unha metáfora máis para explicar -ou profundar- a condición humana, e, con todo, converteuse, como H. G. Wells, Julio Verne, H. P. Lovecraft, Stanisław Lem, Tolkien, C.S. Lewis, Ray Bradbury, Philip K. Dick, Asimov, J. G. Ballard e Arthur C. Clarke, lendas deste popular xénero literario, nun auténtico cronista do futuro e dos desexos do home. Brian Aldiss (Norfolk, Inglaterra, 1925) foi un dos escritores máis admirados neste campo, onde o lector adoita superar o status de afeccionado para establecer un vínculo moito máis forte co creador. El, que empezou narrando como autodefensa, segundo adoitaba confesar, como forma de manexar aos compañeiros de colexio que abusaban e burlábanse do seu retraída forma de ser. Inventaba historias de terror; «e si algún deles choraba arrepiado e rogábame que parase, entón eu triunfara», explicaba nunha entrevista no rotativo The Telegraph. 

Como a eses muchachotes, seduciu a Stanley Kubrick co seu relato de 1969 Supertoys Last All Summer Long [Os superjuguetes duran todo o verán]. O cineasta neoiorquino traballou no proxecto pero non chegou a filmalo e finalmente foi Steven Spielberg quen recuperou o bosquexo do guion, o rehízo e acabou rodando unha película inspirada nesta historia, Intelixencia artificial (2001), que indaga e forza os límites entre robots e seres humanos.

Aldiss publicou centos de contos e numerosas novelas, e gañou os máis importantes premios do xénero da ciencia ficción -Hugo, Locus, Nebula, John Campbell-. Como narrador, non cesaba de experimentar, gustábanlle os riscos, sen especular coas posibilidades comerciais. Non sempre acertou, é verdade. Pero tamén frecuentou a poesía, o ensaio, as viaxes e a biografía. E é que Aldiss, amigo de Kingsley Amis, C.S. Lewis e Tolkien, foi un humanista oculto pola transcendencia das súas obras de ciencia ficción -como Non-Stop (1958) ou a triloxía de Heliconia (1982-1985)- e o estilo quiosquero das portadas dos seus libros. 

O escritor faleceu na súa casa de Oxford o pasado 19 de agosto, pouco despois de celebrar o seu 92.º aniversario rodeado da súa familia e os seus amigos.

Neil Gaiman homenaxeábao vía Twitter na despedida: «A súa morte golpeoume como un meteorito directo ao corazón».

[Fonte: www.lavozdegalicia.es]